၇. ၅.
၂၀၁၅ ရက္ နံနက္က ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ကေန ဒိန္းမက္ႏိုင္ငံ ဘားမင္းၿမိဳ႕ကုိ
ရထားစီးၿပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒိန္းမက္မွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မိသားစုမ်ားရဲ့
ပင့္ဖိတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ၊ နံနက္ ၆ း ၃၈ နာရီမွ စထြက္တဲ့ရထားဟာ ဘာမင္းၿမိဳ႕ကုိ
ညေန ၅ း ၄၅ နာရီမွာ ေရာက္႐ိွခဲ့ပါတယ္။ ဘာမင္းဘူတာကုိ ေရာက္႐ိွတယ္ဆုိရင္ပဲ
အသင့္ေစာင့္ ႀကိဳေနၾက တဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက ကားနဲ႔ ဗုဒၶရံသီေက်ာင္းကုိ
ပုိ႔ေဆာင္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရံသီ မိသားစု မ်ား သဒၶါထက္ထက္သန္သန္နဲ႔
ေန႔စဥ္ဆြမ္းခဲဖြယ္မ်ား လာေရာက္လွဴဒါန္းၾက၊ သူတုိ႔အားလပ္ရက္ မ်ားမွာ ေဒသႏၱရ
ဗဟုသုတအေနနဲ႔ လုိက္ပုိ႔ၾကလုိ႔လည္း အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္လ်က္ ႐ိွပါတယ္။
ရထားေပၚမွာ
တစ္ေန႔တာစီးၿပီးလုိက္လာခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ တစ္ေယာက္တည္း စာအုပ္ေလးဖတ္လုိက္
ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ၾကည့္လုိက္ ဟုိဟုိဒီဒီအေတြးေတြေရာက္လုိက္နဲ႔ပဲ လုိက္ပါ လာခဲ့တာပါ၊
ရထားတစ္စီးလုံးမွာ ထုိင္ခုံျပည့္ ခရီးသည္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနေပမယ့္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ
သိကၽြမ္းသူ မပါခဲ့ပါဘူး၊ အတူတူယွဥ္တြဲ ထုိင္ေနၾကေပမယ့္ သူ႔ကုိလည္း ကုိယ္မသိ သလုိ
ကုိယ့္ကုိလည္း သူတုိ႔မသိခဲ့ေပမယ့္ ၿပဳံးျပႏႈတ္ဆက္မႈကုိေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ အေနနဲ႔
ျပဳၾကပါတယ္၊ ဒီခရီးသည္ေတြ အားလုံးရဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ဟာ လုိရာခရီးကုိ ေရာက္ဖုိ႔ရန္
စီးနင္းလုိက္ ပါလာၾကတာပါ၊ တစ္ဦးတည္းလုိက္ပါလာသူေတြ၊ မိသားစုလုိက္ လုိက္ပါလာၾကသူေတြ
သူငယ္ ခ်င္းမ်ား စုေပါင္းၿပီး လုိက္ပါလာၾကသူေတြ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ ပညာတတ္ ပညာမဲ့ စသည္ျဖင့္
အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ လုိက္ပါလာၾကတာပါ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လာၾက သူေတြကေတာ့ ေျပာလုိက္ ဆုိလုိက္
ရယ္လုိက္ ေမာလုိက္နဲ႔ လုိက္ပါလာၾကသလုိ၊ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စာအုပ္ စာေစာင္ေတြ ဖတ္ၿပီး
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လုိက္ပါလာၾကသူေတြနဲ႔ မ်ိဳးစုံပါပဲ၊ အခ်ိန္တန္လုိ႔ ဂိတ္ဆုံး ေရာက္ရင္
အားလုံး ဆင္းသြားၾကရတာပါပဲ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လမ္းခုလပ္မွာပဲ ဆင္းၿပီး လမ္းခုလပ္မွာ ထပ္တက္ လုိက္လာၾကသူေတြလည္း
ႀကဳံေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ဂိတ္ဆုံး မေရာက္ခင္ကေတာ့ ဆင္းသူဆင္း တက္သူတက္နဲ႔ပါပဲ။
ဆင္းသြားၾကသူေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကုိယ့္ အထုပ္အပိုးေလးေတြ ကုိယ္စီယူလုိ႔
ဆင္းသြားၾကသလုိ တက္လာသူေတြကလည္း ထုိ႔နည္းတူ အထုပ္အပုိး အိတ္ေတြ ယူေဆာင္ၿပီးတက္လာၾကပါတယ္။
ခရီးသြား အခ်င္းခ်င္း ဆင္းသြား လုိက္ၾက၊ အသစ္တက္လာ လုိက္ၾကနဲ႔
လႈပ္႐ွားသြားလာေနၾကပုံကုိ ၾကည့္ရင္း ဒုိ႔တစ္ေတြလည္း ရထားစီး ခရီးသြားေတြလုိ သံသရာခရီးသြားေတြပါလားဆုိတာရယ္၊
ရထားစီးခရီးသည္ေတြမွာေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ဆုိရင္ ေရာက္မယ္ဆုိတဲ့ ေရာက္႐ိွရမယ့္ အခ်ိန္ကုိ
သိႏိုင္ေပမယ့္ သံသရာ ခရီးသည္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ဒုိ႔တစ္ေတြမွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ခရီးဆုံးကုိ
ေရာက္မယ္ဆုိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သံသရာရထားခုတ္ေမာင္းတာကုိ
လုိက္ပါစီးနင္းေနရအုံးမယ္ဆုိတာကုိေတာ့ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေသးပါ လားလုိ႔လဲ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔
စဥ္းစားဆင္ျခင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ပုထုဇဥ္
တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သံသရာခရီးရဲ့ အဆုံးကုိ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေသးေပမယ့္ တစ္ဘ၀ တာခရီး
ဘယ္ေတာ့ဆုံးမယ္ဆုိတာကုိေတာ့ လွမ္းျမင္ေနၾကရပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ႏွစ္တစ္ရာရဲ့အတြင္းမွာ
တစ္ဘ၀တာရဲ့ ရထားခရီးစဥ္ကေတာ့ အဆုံးသတ္မွာေသခ်ာပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူ႔ဘ၀ဆုိတဲ့
ရထားေပၚက ဆင္းၾကရမွာပါ။ ဒီလူ႔ဘ၀ဆုိတဲ့ ရထားခရီးစဥ္ထဲမွာ မိသားစုေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြ
သူငယ္ခ်င္းေတြ ပညာတတ္ ပညာမဲ့၊ ရာထူး႐ိွ ရာထူးမဲ့၊ ဂုဏ္႐ိွ ဂုဏ္မဲ့ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ၊
စာရိတၱေကာင္း မေကာင္း စသည္ျဖင့္ အသီးသီးေတြ႔ႀကဳံ ေနထုိင္ၾကရင္း သြားလာလႈပ္႐ွား
ျပဳမူရင္းနဲ႔ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔
ဆုံးပါးသြားၾကသူေတြ၊ အလယ္အလတ္မွာ ဆုံးပါးသြားၾကသူေတြ၊ အသက္အ႐ြယ္ရမွ ဆုံးပါးသြားၾကတဲ့သူေတြ
မ်ားစြာ႐ိွၾကသလုိ ေမြးဖြားလာ ၾကသူေတြဟာလည္း မ်ားစြာပါပဲ၊ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေတြ႔ႀကဳံေနၾကရတဲ့
ရထားစီးခရီးသည္မ်ားလုိပဲ ဆင္းသူဆင္း တက္သူ တက္နဲ႔ သြားလာေနၾကရ ႐ွင္သန္ေနၾကရတာပါ။ ရထားစီး
ခရီးသည္ေတြ ဆင္းသြားတဲ့အခါမွာ အသီးသီး ကုိယ္ပုိင္အထုပ္အပိုးေလးေတြ ပါသြားၾကသလုိ၊
တက္လာတဲ့ အခါမွာလည္း ကုိယ္ပုိင္အထုပ္အပုိးေတြ ကုိယ္စီနဲ႔ပါ။ ထို႔အတူပါပဲ
ဒုိ႔တစ္ေတြလည္း ဘ၀ရထား ေပၚက အခ်ိန္တန္လုိ႔ ဆင္းသြားရရင္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ အတူ
ဘာေတြယူေဆာင္ၿပီး ဆင္းသြားၾကမွာ လဲ၊ ျပန္တက္လာတဲ့ အခါမွာလည္း ဘာေတြယူေဆာင္ၿပီး
ျပန္တက္မွာလာမွာလဲဆုိတာရယ္၊ တစ္ခဏတာ စီးနင္းလုိက္ပါၾကတဲ့ ရထားစီးခရီးသည္ေတြေတာင္
ကိုယ္ပုိင္အထုပ္ေလးေတြနဲ႔ သြားလာၾကတာပါ၊ တစ္ဘ၀တာ စီးနင္းလိုက္ပါေနၾကတဲ့
မိမိတုိ႔တစ္ေတြဟာလည္း ကုိယ္ပုိင္ အေနနဲ႔ ဘာေတြကုိ ယူေဆာင္ သယ္ေဆာင္ၿပီးေတာ့သြားၾကမွာလဲ၊ မိမိတုိ႔ ယူေဆာင္ သယ္ေဆာင္သြားတဲ့အရာ၊ ယူေဆာင္ သယ္ေဆာင္လာတဲ့
အရာေပၚမူတည္ၿပီး ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲကုိ ခံစားၾကရမွာပါလားဆုိတဲ့ အေတြးမ်ား ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ
ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါတယ္။
႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
ဒီေခါင္းစဥ္ေလးဟာ
တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက ျပည္ဆရာေတာ္ဘုရား၏ လကၤာထဲက ေခါင္းစဥ္ေလးပါ၊ နိဓိဂ႑သုတၱန္ကုိ
မွီျငမ္းျပဳထားတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီသုတၱန္မွာ ျမတ္ဗုဒၶ က စီးပြားဥစၥာတစ္ခုထဲကုိပဲ
ကုိယ္က်ိဳးအတြက္ သဲသဲမဲမဲ ႐ွာေဖြေနၾကသူေတြအတြက္ သတိထား ဆင္ျခင္ရမယ့္
အခ်က္အလက္ေတြကုိ ညႊန္ျပထားပါတယ္။
ေလာကမွာ တစ္ကုိယ္ေရ
တစ္ကာယအတြက္ စီးပြားေရး ႀကီးပြားေရးေတြကုိ အေလးထား ၿပီး ေဆာင္႐ြက္ေနတဲ့သူ၊
အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေနတဲ့သူဟာ၊ ႐ွာရင္းေဖြရင္းနဲ႔ မေမွ်ာ္ လင့္ဘဲ
ဆုံးပါးသြားႏိုင္ပါတယ္၊ အကယ္၍
ဆုံးပါးခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ထုပ္ေတြ မထုပ္ လုိက္မိဘဲ ပစၥည္းဥစၥာ ထုပ္ေတြကုိသာ
ထုပ္သြားခဲ့တဲ့အတြက္ ကုိယ္ပုိင္ ဥစၥာရယ္လုိ႔ မယ္မယ္ရရ ယူမသြားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး၊
ၿပီးေတာ့ ကုိယ္တုိင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ႐ွာေဖြထားတဲ့ ပစၥည္း
ဥစၥာေတြ၊ မိသားစုေတြ စတဲ့ သက္မဲ့ သက္႐ိွ အရာအားလုံးကုိ
စြန္႔လႊတ္ၿပီးသြားခဲ့ရပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္ထားခဲ့ရတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြဟာ က်န္ခဲ့တဲ့
မိသားစုေတြ ေကာင္းစားဖုိ႔အတြက္နဲ႔ ေ၀စားဖုိ႔ အတြက္ပဲ ျဖစ္ခဲ့မယ္၊ ေနာင္ဘ၀မွာလည္း
ေကာင္းျမတ္တဲ့ သုဂတိဘ၀ကုိ မေရာက္ဘဲ၊ မေကာင္း တဲ့ ဒုဂၢတိဘ၀လုိ႔ ေခၚဆုိရတဲ့ အပါယ္ေလးပါး
တစ္ပါးပါးကုိ က်ေရာက္ရမယ္ဆုိရင္ အဲဒီသူဟာ ဒီဘ၀ကေန အျမတ္နဲ႔ မျပန္ရဘဲ အ႐ႈံးနဲ႔
ျပန္သြားရတဲ့သူပါ၊ ေနာက္ၿပီး သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ကုိ
မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ဖုိ႔ ခက္ခဲလွတဲ့သူ အလွမ္း ကြာေ၀းသြားတဲ့သူပါ။
ဒါေၾကာင့္
စီးပြားဥစၥာ ႐ွာေဖြတဲ့အခါမွာ ပစၥဳပၸန္ႀကီးပြားေရးအျမင္ တစ္ခုတည္းကုိသာ ၾကည့္ၿပီး
မျပဳလုပ္သင့္ပါဘူး၊ သံသရာ ႀကီးပြားခ်မ္းသာေရး အျမင္ပါထားၿပီး ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ သင့္ပါတယ္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ဘ၀လြတ္ ေျမာက္ေရး လမ္းစဥ္ကုိလည္း ၾကည့္ရပါမယ္၊ ႐ွာေဖြ ၾကရပါမယ္။
အျမင္ႏွစ္မ်ိဳးထားရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ ဒါမွလဲ ဘ၀ေနာင္ေရးအတြက္ စိတ္ေအးၾက ရမွာပါ၊
သံသရာမွာ က်င္လည္ရအုံးမယ့္သူေတြအဖုိ႔ ဘ၀ေနာင္ေရးေအးရန္ ဒါန သီလ စတဲ့ ရိကၡာ ထုပ္ေတြ
ထုပ္ထားၾကရပါမယ္၊ ဓမၼအသိ ဥာဏ္မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္ရင္ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ျဖာ ရထားသူ မွန္သ မွ်
ခ်မ္းသာမႈဆုိတာထက္ ဆင္းရဲမႈကုိသာ ပုိၿပီးခံစားၾကေနၾကရတာပါ။ လူ႔ဘ၀ရဲ့ သက္တမ္းဟာ
႐ွည္႐ွည္ၾကာၾကာ ေနၾကရတာမဟုတ္ဘဲ သက္တမ္းတုိတုိ ကေလးအတြင္းမွာ ေနသြားၾကၿပီး တစ္ေန႔က်
အားလုံးဟာ ေသဆုံးသြားၾကရတာပါ၊ မေသခင္ကေလးမွာလည္း ေလာကဓံရဲ့ ႏွိပ္စက္ မႈဒဏ္၊ အိုေဘး
နာေဘးေတြရဲ့ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေတြကုိ သူေရာကုိယ္ပါ အားလုံးခံစားၾကရတာပါ၊ ခႏၶာရ႐ိွလာၾကတဲ့သူတုိင္း
ေ႐ွာင္လႊဲလုိ႔ မရၾကဘဲ မလြဲမေသြ ေတြ႔ႀကဳံ ခံစားၾကရပါတယ္၊ ဒီအတြက္ ေနရတဲ့
အခုိက္အတန္႔ကေလးမွာ မနာလုိမႈ၊ ၀န္တုိမႈ၊ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ စတာေတြကုိ ခ၀ါခ်ၿပီး
ျပဳမူေန ထုိင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္လွပါတယ္၊ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္မွ ဒီေလာကဓံရဲ့
႐ုိက္ခတ္မႈ ေဘး၊ အုိမႈ နာမႈေဘးေတြ ေအးၿငိမ္းမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ နိဗၺာန္ မေရာက္ခင္ စပ္ၾကား
ဓမၼအသိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ေနထုိင္ႏိုင္မွ သက္သာရာကုိ ရၾကမွာပါ။
ေဒသနာေတာ္အလုိအရ
႐ွာေဖြလုိ႔ရ႐ိွလာတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြဟာ ေရ မီး မင္း ခုိးသူ အေမြခံ သားဆုိး
သမီးဆုိးဆုိတဲ့ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးတုိ႔နဲ႔ ေန႔စဥ္ဆက္ဆံေနရတဲ့အတြက္ ဒါနေကာင္းမႈ ထုပ္ေတြ
တတ္ႏိုင္သမွ် စုေဆာင္းထားႏုိင္မွ ေတာ္ကာက်မွာပါ။ ဒီလုိစုေဆာင္းထားျခင္းဟာ အပူေသာက ေတြ
ၿငိမ္းဖုိ႔ရန္၊ အပူမီးေတြ ၿငိမ္းေအးဖုိရန္အတြက္ျဖစ္သလုိ ဘုံဆုိင္ေတြထဲက ကုိယ္ပုိင္
ရယူထား ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
တရားသေဘာနဲ႔
စမ္းစစ္ၾကည့္ရင္ အရာအားလုံးဟာ အစုိးမရတဲ့ အနတၱသေဘာတရား ေတြခ်ည္းပါပဲ၊
ဆုိင္တာဆုိင္ၾကေပမယ့္၊ သူေရာကုိယ္ပါ ပုိင္တာရယ္လုိ႔ ကုိယ္ျပဳထားတဲ့ ေကာင္းကံ
မေကာင္းကံေတြပဲ႐ိွတာပါ၊ ဒီကံႏွစ္ပါးကလြဲလုိ႔ ဘာတစ္ခုမွ မပုိင္ပါဘူး၊ ေနာင္ဘ၀အတြက္
ဘာပစၥည္းကုိမွလည္း ယူေဆာင္သြားလုိ႔ မရၾကပါဘူး၊ ဆင္းရဲမႈ ခ်မ္းသာမႈဆုိတာေတြဟာလည္း
သူ႔ရဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈကံအတုိင္း ျဖစ္ေနၾကရတာပါ၊ ျဖစ္ခ်ိန္တန္လုိ႔ ျဖစ္လာၾကၿပီး၊
ပ်က္ခ်ိန္တန္ရင္ လည္း ပ်က္ၾကရတာဟာ ဓမၼတာပါပဲ၊ တားထားလုိ႔ ဆြဲထားလုိ႔ မရၾကပါဘူး။
ပစၥည္းနဲ႔လူ ထုိႏွစ္ဆူ စြန္႔သူစြန္႔ကာ အျပန္အလွန္ ဆုိတဲ့အတုိင္း ပစၥည္းကုိ
လူကစြန္႔ခြါ သြားခဲ့ရတာ ႐ိွသလုိ လူကုိလည္း ပစၥည္းက စြန္႔ခြါသြားခဲ့ရတာလည္း
မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ေတြခ်ည္းပါပဲ၊ ေလာကသံသရာထဲ က်င္လည္ေနၾကရတဲ့ က်င္လည္ေနၾကအုံးမယ့္
သူတုိင္းဟာ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း မျဖစ္ရတဲ့ ဆင္းရဲ၊ မျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္လည္း ျဖစ္ေနၾကရတဲ့
ဆင္းရဲေတြကုိ ႀကဳံေတြ႔ခံစားေနၾကရတာပါ။ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ စတဲ့ ကိေလသာေတြကုိ
တရားအသိဥာဏ္နဲ႔ မပယ္သက္ႏိုင္ေသးမွ် ဆင္းရဲဒုကၡဆုိတဲ့ နယ္ပယ္ထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္
ေျပးႏုိင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္ပုိင္အေနနဲ႔ ရေအာင္ယူ သြားႏိုင္တဲ့ ေကာင္းျမတ္တဲ့
ဒါန သီလစတဲ့ ရိကၡာထုပ္ေတြကုိသာ အပုိင္ထုပ္ႏိုင္ဖုိ႔ရာ ႀကိဳးစားၾက ရမွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ခုိက္မွာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ေကာင္းမႈ ကုသို္လ္
ျပဳလုပ္ၾကရင္း ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာထုပ္မ်ားကုိ ရယူႏိုင္ဖုိ႔ ျမတ္စြာဘုရား
တုိက္တြန္းေတာ္မူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသုတၱန္ကုိပဲ တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက
ျပည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက သူေတာ္ ေကာင္းမ်ား အလုပ္လုပ္ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လကၤာစပ္ဆိုခဲ့ၿပီး
တုိက္တြန္းထားခဲ့တာပါ။
အထုပ္ကေလးကုိ
တျပင္ျပင္၊ အထုပ္႐ွင္မွာ ေသလုိ႔သြား
က်န္တဲ့သူေတြ
ေ၀လုိ႔စား၊ ေသ႐ြာက်ေတာ့ အပါယ္သြား
ဘာကမွလည္း
ပါမသြား၊ နိဗၺာန္ေရာက္ဖုိ႔ အခက္သား။
ကုသုိလ္ပုည
ျပဳမွေတာ္၊ အေဖာ္ပါမွ စိတ္မွာေအး
ဘ၀ဖန္ခါ
ရိကၡာေဆး၊ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ျဖာ ဒုကၡေပး
သက္တမ္းေလးက
အတုိေလး၊ အုိေဘး နာေဘး မကင္းေသး
နိဗၺာန္ေရာက္မွ
ဒုကၡေအး၊
ကုိယ့္ပစၥည္း
ကုိယ္ႏွေျမွာ ေစာေစာကသိမ္း
ကုိယ္မသိမ္းလုိ႔
သူမ်ားယူ ရင္၀မီးလုိပူ
သူမယူေအာင္
လုံစြာထုပ္ ေဒသနာအလုပ္လုပ္
သူမယူေအာင္
လုံစြာသိမ္း ေသာကရင္မွာၿငိမ္း
သူ႔ကုိလည္း
ကုိယ္မပုိင္၊ ကုိယ့္ကုိလည္း သူမပုိင္
ဘယ့္သူ႔ကုိမွ
ဘယ္သူမပုိင္၊ ကုိယ့္ကုိေသာ္မွ ကုိယ္မပုိင္
ျဖစ္ခ်ိန္တန္လွ်င္
ကံတုိင္းျဖစ္၊ ပစၥည္းကုိလည္း လူကပစ္
လူကုိယ္လည္း
ပစၥည္းကပစ္၊ ျဖစ္တာျဖစ္တဲ့ ေလာကသံသရာမွာ
အပုိင္လုိပါလွ်င္
အထုပ္ထုပ္၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား အလုပ္လုပ္။
႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
ငယ္သူငယ္ခ်င္းထံမွ
အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပျပဳလုပ္ၾကမယ့္အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားပါ တယ္။ ငယ္စဥ္
တြဲဘက္အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ယူခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုေပါင္းၿပီး ကုသုိလ္ ျပဳၾကမယ့္ပြဲပါ။
က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ ေန႔က ၂၆. ၀၄. ၂၀၁၅ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔ပါ။
အဲဒီေန႔မွာ ၁၉၈၃၊ ၈၄၊ ၈၅ ခုႏွစ္မ်ားတြင္
ပညာသင္ခဲ့ၾကေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ေဟာင္းမ်ား စုေပါင္း၍ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအား အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ
က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီပြဲသို႔ စာေရးသူလည္း သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၇. ၀၄. ၂၀၁၅
ရက္ေန႔မွာေတာ့ စာေရးသူ ျပည္ပထြက္ဖုိ႔ ဇာတိၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကုိ အထုပ္အပိုးေတြျပင္ဆင္ၿပီး
လာခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္မလာခင္ နံနက္မွာ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိ ဦးေဆာင္က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့
သူငယ္ခ်င္းထံ ဖုန္းဆက္ၿပီး အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ အေၾကာင္း ေမးျမန္းရင္း ျပည္ပျပန္ထြက္ဖုိ႔
ဒီေန႔ပဲ ရန္ကုန္ကုိ သြားမယ့္ အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူလည္း ရန္ကုန္သြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း
ေျပာတာနဲ႔ ကားေနရာစီစဥ္ၿပီး ၀င္ေခၚဖုိ႔ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသူထံ သူငယ္ခ်င္း
ေရာက္ေတာ့ ခဏေစာင့္ဖုိ႔ ဆရာမ မွာလုိက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဆရာမလည္း သူ႔အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း
ေျပာတာနဲ႔ ေခတၱေစာင့္ဆုိင္းခဲ့ပါတယ္။ မၾကာခင္ပဲ ဆုိကၠားတစ္စီးနဲ႔ ေရးႀကီး သုတ္ျပာ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ တပည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာေရးသူကုိ န၀ကမၼ ထည့္ထားတဲ့ စာအိတ္တစ္အိတ္ ကပ္လွဴပါတယ္။
ကားကလည္း ထြက္ဖုိ႔ေစာင့္ေနတာနဲ႔ ႐ွည္႐ွည္ ေ၀းေ၀း မေျပာျဖစ္ဘဲ ႏႈတ္ဆက္႐ုံပဲ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အထိ စာအိတ္ကုိ ဖြင့္မေဖာက္ျဖစ္ေသးဘဲ
၀ယ္ခ်မ္းစရာ႐ိွတာေတြ ၀ယ္၊ ျပင္ဆင္ စရာ႐ိွတာေတြ ျပင္ဆင္ရင္းနဲ႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါတယ္။
ညပုိင္းေရာက္မွ စာအိတ္ကုိ ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ၀တၳဳေငြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလွဴလုိက္တာကုိ
သိ႐ိွခဲ့ရပါတယ္။ ျပည္ပထြက္မယ့္အေၾကာင္း အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲေန႔မွာ ေျပာခဲ့ရင္ အခုလုိ လွဴလုိက္မွာေတြးမိလုိ႔
မေျပာဘဲ ထြက္လာခဲ့ေပမယ့္၊ သူငယ္ခ်င္း ေျပာျပလုိက္တဲ့ အတြက္ သိ႐ိွသြားၿပီး လာေရာက္လွဴဒါန္းသြားတာပါ။
စာေရးသူတုိ႔ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကလည္း ေက်းလက္ေတာ႐ြာေလးကုိ ေန႔စဥ္လာၿပီး အပင္ပန္း အဆင္းရဲခံကာ
ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့၊ အ႐ြယ္ေရာက္ လာၿပီျဖစ္တဲ့ အခု အခ်ိန္တုိင္ေအာင္လည္း တပည့္ကုိ တတ္ႏိုင္သမွ်
ကူညီေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမရဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့ ေစတနာ၊ စင္ၾကယ္တဲ့စိတ္ထား၊ တပည့္မ်ား အေပၚမွာ သားသမီးပမာ
ေစာင့္ေ႐ွာက္ခဲ့တာကုိ ေတြ႔ျမင္သိ႐ိွခဲ့ ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ အတုိင္းမသိေအာင္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္
ခံစားမႈတစ္ခု ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြဟာ တပည့္မ်ားအေပၚ သား သမီးမ်ားပမာ ေက်ာသား
ရင္သား မခြဲျခားဘဲ တတ္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ၊ ျမတ္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေတြ အျပည့္ အ၀ထားပါလားဆုိတာ
တပည့္ကုိယ္တုိင္ လက္ေတြ႔ခံစား သိ႐ိွခဲ့ရ၊ နားလည္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့
သူငယ္ခ်င္းထံ ဖုန္းဆက္ၿပီး ဆရာမ န၀ကမၼမ်ားလွဴလုိက္တဲ့အေၾကာင္း အားနာတဲ့ေၾကာင္း၊ အၿမဲလည္း
သတိရပါေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ေရႀကီးသုတ္ျပာနဲ႔ လာတဲ့ပုံကုိလည္း ျမင္ေယာင္ေနခဲ့မိတယ္။
မထင္မွတ္ဘဲ ဆရာ၊ ဆရာမ စုံစုံလင္လင္နဲ႔ေရာ
သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ပါ ေတြ႔ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ငယ္႐ြယ္စဥ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိ
ေျပးျမင္ေယာင္မိခဲ့သလုိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ တပည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့
စာေရးသူအေပၚ ထားခဲ့တဲ့ ေစတနာကုိပါ သိ႐ိွခြင့္ နားလည္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ေျပာျပမွ
ထပ္မံသိခြင့္ရခဲ့တာက ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ပင္စင္ယူသြားၿပီဆုိတာ ရယ္၊ တပည့္ျဖစ္တဲ့
စာေရးသူကုိ အိမ္ပင့္ၿပီး အလွဴအတန္း ျပဳလုပ္ခ်င္တာရယ္တုိ႔ကုိ ေျပာတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း၊
စာေရးသူ ျပည္ပထြက္မွာမုိ႔ အခုလုိ ခ်က္ခ်င္းစီစဥ္တာျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္း စသည္တုိ႔ကုိ မေမ့
ႏိုင္ဖြယ္ရာ ေျပာျပလုိ႔ သိ႐ိွခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအရာအားလုံးဟာ စာေရးသူအတြက္ေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ
အမွတ္ရ ေစခဲ့တဲ့ ေန႔မ်ားစြာထဲက ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။
႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
Bjerringbro ၿမိဳ႕ရဲ့အနီး ျမင့္ေမာက္တဲ့ ေတာင္တန္းနဲ႔ ေတာင္တန္းေျခမွာ
ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းစြာ စီးဆင္းေန တဲ့ ျမစ္ေရျပင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္မ်ားနဲ႔ အပန္းေျဖေနၾကတဲ့
စည္ကားလွတဲ့ အရပ္ကုိ ၂၅. ၅. ၂၀၁၅ ရက္ ညေနက ျမန္မာမိသားစုမ်ားနဲ႔အတူ ေဒသႏၱဗဟုသုတအျဖစ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ရာသီဥတုကလည္း သာယာလွတဲ့အတြက္ အပန္းေျဖ အနားယူၾကတဲ့သူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိးလုိ႔လည္း ေနပါတယ္။
သဘာ၀ ေတာင္တန္းျပင္ ျပတုိက္တုိက္တုိ႔ကုိ ေနာက္ခံထားလုိ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ မွတ္တမ္းတင္သူက
တင္၊ ေဆာ့ကစား ေျပးလႊားၿပီး ေပ်ာ္တဲ့သူက ေပ်ာ္နဲ႔ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ။
မေတြ႔ဆုံၾကတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား
ေတြ႔ဆုံၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ေနၾကတဲ့အတြက္ တဒဂၤအေမာေတြကုိ ေျပေလွ်ာ့ေစခဲ့ၾကမွာပါ၊ လူႀကီး လူ႐ြယ္
လူငယ္ေတြ အပန္းေျဖ အနားယူဖုိ႔ သြားလာသင့္သလုိ သဘာ၀ေတာေတာင္တုိ႔ရဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ကုိ
႐ွဴ႐ိႈက္ရတဲ့ အတြက္လည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ အရပ္ေဒသ၊ အျမင္အာ႐ုံမ်ား လန္းဆန္းတက္ၾကြမႈကုိလည္း
ေပးႏိုင္တဲ့အရပ္ေဒသပါပဲ။ လမ္းပန္းဆက္ သြယ္ေရးေတြေကာင္းမြန္မႈကလည္း ခရီးသြားအပန္းေျဖသူတုိ႔
အတြက္ သက္သာမႈကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အလုပ္တာ၀န္ ကုိယ္စီနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကရသူေတြ အားလပ္ရပ္
စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔ရက္ေတြမွာ သြားေရာက္လည္ပတ္ေလ့႐ွိၾကတဲ့ ေနရာေဒသေတြထဲက လည္ပတ္စရာ ေကာင္း
အနားယူအပန္းေျဖစရာ ေကာင္းတဲ့ ေနရာေဒသတစ္ခုပါ။
တဒဂၤအေမာေတြေျပေစဖုိ႔ အတြက္ ေဒသႏၱရခရီးထြကၾ္ကသလုိ
ဘ၀အေမာေတြ ေျပေစဖုိ႔အတြက္ ဘာ၀နာတရားေတြကုိ ဖက္ရမွာပါလားလုိ႔ အေတြးတစ္ခု ၀င္ခဲ့မိတယ္။
ေတာင္တက္လမ္းမွာ လမ္းေဘး ၀ဲယာေတြၾကည့္ရင္း နားလုိက္ သြားလုိက္ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးေျပာလုိက္
ဆုိလုိက္ ရယ္ေမာလုိက္နဲ႔ သြားလာ လႈပ္႐ွားခဲ့တဲ့ ဒီ႐ုပ္ခႏၶာဟာ အုိျခင္းမွာပဲ အဆုံးသတ္ရမွာပါလား၊
က်န္းမာေရးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း တစ္ေန႔မွာ ေရာဂါဘယေတြကုိ ခံစားရၿပီး နာျခင္းမွာ
အဆုံးသတ္ရမွာပါလား၊ အတုိင္း အတာတစ္ခုအတြင္း သတ္မွတ္ကာလအတြင္းသာ ေျပးလႊား႐ွင္သန္ေနထုိင္ၾကရၿပီး
တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခိ်န္ခ်ိန္ မွာ သူေရာကုိယ္ပါ မရဏလက္သြင္း သက္ဆင္းၾကမွာပါလား၊ ခ်စ္ခင္ေပါင္းသင္း
ဆက္ဆံေနၾကတဲ့ မိသားစု ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟ၊ စီးပြားဥစၥာေတြဟာလည္း ကြဲကြာျခင္း ခြဲခြါျခင္းမွာ
နိဂုံးကမၸတ္ အဆုံးသတ္ရမွာပါလား၊
ႏုနယ္႐ုပ္ဆင္း
လွပျခင္းကား အုိျခင္းေနာက္ဆုံး႐ိွေခ်၏၊
ေရာဂါကင္း႐ွင္း
က်န္းမာျခင္းကား နာျခင္းေနာက္ဆုံး႐ိွေခ်၏၊
၀ိညာဥ္တင္းလင္း
သက္႐ွင္ျခင္းကား ေသျခင္းေနာက္ဆုံး႐ိွေခ်၏၊
ခ်စ္ခင္ေပါင္းသင္း
ဆက္ဆံျခင္းကား ေကြကြင္းေနာက္ဆုံး႐ိွေခ်၏၊ စသည္ျဖင့္ အဘိဏွသုတၱန္မွာ ျမတ္ဗုဒၶ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့
အၿမဲဆင္ျခင္ရမယ့္ တရားစကားေလးကလည္း သတိေပးေနသလုိ ခံစားခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ တဒဂၤအေမာေတြေျပေအာင္လည္း
သြားလာလႈပ္႐ွား အပန္းေျဖေနၾကရသလုိ ဘ၀အေမာေတြေျပဖုိ႔ အတြက္လည္း သာသနာလမင္း ထြန္းလင္းခုိက္မွာ
အသိတရားေတြ ရင္၀ယ္ပုိက္ၿပီး ဘာ၀နာတရားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ႏုိင္ေအာင္ က်င့္ႀကံႀကိဳးစားဖုိ႔
အမ်ားႀကီးလုိအပ္ေနပါေသးလားဆုိတဲ့ ေတာင္ေပၚတက္ ဒႆန တစ္ခု အဲဒီေန႔က မထင္မွတ္ဘဲ တြင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။
႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
၂၄. ၀၅. ၂၀၁၅ ရက္၊ စေနေန႔ညေနမွာ ကုိသက္ေထြးေအာင္
+ မေခ်ာစု၊ ကုိေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ + မျဖဴျဖဴ မိသားစု ကုိသားႀကီးတုိ႔နဲ႔အတူ Bramming ၿမိဳ႕ကေန
Bjerringbro ၿမိဳ႕ကုိ ၾကြသြားခဲ့ပါတယ္။ (၂ း ၀၀) နာရီၾကာေအာင္ ကားနဲ႔သြားခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီၿမိဳ႕မွာေနထုိင္ၾကတဲ့ ကုိျမင့္လြင္ + မငု၀ါျမင့္ မိသားစု ပင့္ဖိတ္တဲ့အတြက္ ေရာက္႐ိွခဲ့တာပါ။
၂၅. ၀၅. ၂၀၁၅ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔မွာ အ႐ုဏ္ဆြမ္း၊ ေန႔ဆြမ္းတုိ႔ကုိ စုေပါင္းၿပီး ကပ္လွဴၾကပါတယ္။
ျမန္မာ မိသားစုမ်ား သုိက္သုိက္၀န္း၀န္းနဲ႔ ကပ္လွဴၾကတဲ့ စုေပါင္းအလွဴ ဒါနပါ၊ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အလွဴပါပဲ။ ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းၿပီးေနာက္ သီလေဆာက္ တည္ၿပီး၊
ပရိတ္ တရားေတာ္မ်ားကုိ အတူတကြ နာယူၾကပါတယ္၊ လွဴဒါန္းမႈအစုစုတုိ႔အတြက္ ေရစက္ သြန္းခ်
အမွ်အတန္း မေပးေ၀ခင္ အႏုေမာဒနာ တရားစကား ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။
ဘ၀မွာ တုိးတက္ခ်င္တယ္၊ ႀကီးပြားခ်င္တယ္၊
ဘ၀သံရာမွာ ခ်မ္းသာခ်င္ၾကတယ္၊ မဂ္ဖုိလ္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိလည္း မ်က္ေမွာက္ျပဳခ်င္ၾကတယ္ဆုိရင္
မည္သူမဆုိ လုိက္နာက်င့္သုံးရမယ့္ အဂၤါရပ္ေတြ ႐ိွပါတယ္၊ အဲဒီ အဂၤါရပ္ေတြထဲက ပထမဆုံးအဂၤါရပ္ဟာ
အမ်ားသိထားၾကၿပီးျဖစ္တဲ့ မေကာင္းမႈ ေ႐ွာင္၊
ေကာင္းမႈေဆာင္၊ ျဖဴေအာင္စိတ္ကုိထား ဆုိတဲ့စကားပါပဲ၊ ဒီစကားဟာလည္း ဗုဒၶညႊန္ျပခဲ့တဲ့
ျမတ္ဓမၼေတြ ထဲက အဆုိအမိန္႔ အဂၤါရပ္ပါပဲ၊ ဒီအဆုိအမိန္႔ အဂၤါရပ္အတုိင္း မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္
အမႈေတြကုိ မျပဳလုပ္ ျဖစ္ေအာင္၊ အကယ္၍ မလႊဲသာလုိ႔ ျပဳလုပ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္လည္း ေနာက္ေနာင္ဒါမ်ိဳး
မျပဳလုပ္ျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေ႐ွာင္ၾကဥ္ၾကရပါမယ္၊ ေကာင္းျမတ္တဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကုိ
တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္မွ ပါ၀င္ကူညီ ေဆာင္႐ြက္ၾကရမွာျဖစ္သလုိ အၿမဲတမ္းလည္း ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ေအာင္
ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လည္း ပညာ႐ွင္မ်ားက ေကာင္းမႈျမတ္ႏိုး ေကာင္းေအာင္ႀကိဳး၍
ေကာင္းက်ိဳးကုိယ္၌ တည္ေစမင္း လုိ႔ မိန္႔ဆုိထားခဲ့ၾကတာပါ။ ေနာက္ၿပီး ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ထား၊ ေျဖာင္မွန္တဲ့ စိတ္ထားေတြ
ျဖစ္ေပၚေနရပါမယ္တဲ့၊ ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြ မိမိသႏၱာန္မွာ ကိန္း၀ပ္ေနရမယ္လုိ႔ဆုိလုိတာပါ၊
မကိန္း၀ပ္ေသးသမွ် ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ပန္းတုိင္နဲ႔ အလွမ္းကြာေနၾကမွာပါ၊ သုိ႔အတြက္ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔၊
တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္၊ တစ္လထက္ တစ္လ စသည္ျဖင့္ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ ျဖဴစင္ေအာင္၊ သန္႔႐ွင္းေအာင္
ႀကိဳးစားေနၾက ရမွာပါပဲ။
ဒုတိယအဂၤါရပ္အေနနဲ႔က
ေျပာျပဳေတြးလွ်င္ သတိယွဥ္ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ေ႔႐ွသြား
ဆုိတဲ့ အဆုိအမိန္႔ပါ၊ ကံသုံးပါးလုံးနဲ႔ သက္ဆုိင္ေနပါတယ္၊ ကာယကံေျမာက္ ျပဳမူမယ့္အရာမွန္သမွ်၊
၀စီကံေျမာက္ ေျပာဆုိမယ့္ အရာမွန္သမွ်နဲ႔ မေနာကံေျမာက္ ႀကံစီမယ့္အရာမွန္သမွ်ေတြမွာ သတိတရားထားၿပီး
ျပဳမူ ေျပာဆုိ ႀကံစီသင့္ ပါတယ္။ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပႆနာမွန္သမွ်ဟာ ကံသုံးပါးကုိ မေစာင့္စည္းႏိုင္လုိ႔
ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ သတိတရားဟာ အရာရာတုိင္းမွာ အလုိအပ္ဆုံးေသာအရာလည္းျဖစ္ပါတယ္၊
ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း (အပၸမာေဒန ဘိကၡေ၀ သမၸာေဒထ) မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားနဲ႔
ျပည့္စုံၾကဖုိ႔ ဆြမ္းခံျပန္လာတုိင္း မိန္႔ၾကားခဲ့သလုိ ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံခါနီးဆဲဆဲမွာလည္း
ဘယ္အရာမွ ေလာကမွာၿမဲတယ္ဆုိတာမ႐ိွဘဲ၊ ျဖစ္လာသမွ် ရလာသမွ် အရာအားလုံးဟာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ပ်က္စီးၾက မွာပဲ၊ ပ်က္စီးျခင္းမွာပဲ
အဆုံးသတ္ၾကရမွာျဖစ္လုိ႔ သတိတရားလက္ကုိင္ထားၿပီး ေနထုိင္ၾကဖုိ႔ မိန္႔မွာေတာ္မူ ခဲ့ပါတယ္။
သတိတရားႏွင့္အတူ ဥာဏ္ပညာပါ ေ႔႐ွကကူၿပီး ျပဳမူမယ္၊ ေျပာဆုိမယ္၊ ႀကံစီမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမွားနည္း
အမွားကင္းၿပီး ပစၥဳပၸန္မွာလည္း ေကာင္းကိ်ဳးခ်မ္းသာကုိ ခံစားရမွာျဖစ္သလုိ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ
လည္း ဧကန္မုခ် ရ႐ိွၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။
တတိယအဂၤါရပ္အေနနဲ႔
စိတ္ထားေျဖာင့္မွန္ ခြင့္လႊတ္ရန္ သည္းခံေမတၱာထား
ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါ။ လုပ္ငန္းကိစၥ တစ္ခုကို ေဆာင္႐ြက္တဲ့အခါမွာ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ ေျဖာင့္မွန္ရမယ္၊
တည္မတ္ရမယ္တဲ့၊ ဒါ့အျပင္ လူတုိင္းအေပၚမွာ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္မႈ အနစ္နာခံ
သည္းခံတတ္မႈနဲ႔ ေမတၱာ တရားတုိ႔ကုိလည္း ထားရပါမယ္တဲ့။ လူတုိင္းအေပၚမွာ မထားႏိုင္ေသးရင္ေတာင္မွ
မိမိနဲ႔ အတူတူ လုပ္ကုိင္ေဆာင္႐ြက္ေနၾကတဲ့ သူေတြရဲ့ အေပၚမွာ၊ မိမိပတ္၀န္းက်င္အေပၚမွာ
ထားႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္။ ဒီထက္ပုိၿပီး အမ်ားရဲ့ အေပၚမွာ ထားႏိုင္ရင္ေတာ့
အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ (ပုထုဇဥ္တုိ႔ သဘာ၀ အရာအားလုံးရဲ့ အေပၚမွာ ေမတၱာ စသည္ ထားႏိုင္ဖုိ႔ဆုိတာ
လြယ္ကူတဲ့အရာမွ မဟုတ္ဘဲလုိ႔ ဆင္ျခင္မိတဲ့အတြက္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေမတၱာ ထားႏိုင္ဖုိ႔ကုိေတာ့
ႀကိဳးစားေနၾကရအုံးမွာပါ။)
စတုတၳ
အဂၤါရပ္ကေတာ့ လုံလႏွင့္ဇြဲ မေလွ်ာ့ဘဲ အၿမဲတင္းတင္းထား တဲ့ ဒီစကားဟာ တုိးတက္ခ်င္
တဲ့သူ၊ ႀကီးပြားခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ သူေတြအတြက္ အေကာင္းဘက္ကုိ ရည္႐ြယ္ၿပီး သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့
ျမွင့္တင္ေပးတဲ့ စကား၊ အားျဖစ္ေစတဲ့ စကားပါ။ (မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာ လုံ႔လ၀ီရိယနဲ႔ ဇြဲသတၱိ
႐ိွဖုိ႔ရန္ ညႊန္ျပသည့္ တုိက္တြန္းသည့္ စကားမ်ိဳးကုိေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြဟာ အၿမဲတမ္းေ႐ွာင္ၾကဥ္ေလ့႐ိွပါ
တယ္။) စီးပြားဥစၥာ ႐ွာေဖြရာမွာပဲျဖစ္ေစ၊ ပညာ သင္ယူေလ့လာေနတဲ့ အခါမွာပဲျဖစ္ေစ၊ တရားဓမၼကုိ
ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနတဲ့ အခါမွာပဲ ျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းျမတ္တဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ် လုပ္ကုိင္ေဆာင္႐ြက္တဲ့အခါမွာ
လံု႔လ၀ီရိယ နဲ႔ ဇြဲသတၱိတုိ႔ မေလွ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါကုိပဲ ျမန္မာ့ဆုိ႐ုိးစကားမွာ
ငုပ္မိသဲတုိင္ တက္ႏို္င္ဖ်ားေရာက္ လုိ႔ တင္စားသုံးႏႈန္းထားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လုံ႔လ၀ီရိယ
ဇြဲသတိၱတုိ႔နဲ႔အတူ သတိ ဥာဏ္ပညာေတြပါ ျဖည့္ဆည္း ကူညီၿပီး ႀကိဳးစားၾကမယ္ဆုိရင္ အတုိင္းထက္အလြန္
တံခြန္နဲ႔ ကုကၠား ဆုိသလုိ ရည္မွန္း ခ်က္ပန္းတုိင္ကုိ လွမ္းကုိင္ႏိုင္ၾကမွာပါ မလြဲဧကန္ပါပဲ။
ေနာက္ဆုံး
ပဥၥမ အဂၤါရပ္ကေတာ့ အရာရာတြင္ အသုံး၀င္ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္းတရား
တဲ့ ဆုိခဲ့ၿပီးတဲ့ အဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံၾကမယ္၊ ႀကိဳးစားက်င့္ႀကံၾကမယ္ဆုိရင္ အရာရာအာလုံးဟာ
ဆုတ္ယုတ္မႈ မျဖစ္ေစဘဲ တုိးတက္ႀကီးပြားဖုိ႔ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ဖုိ႔ကုိပဲ ျဖစ္ေစမွာပါဆုိတာကုိ
လက္ခံယုံၾကည္ၿပီး ႀကိဳးစားက်င့္ႀကံ လုိက္နာ ႏိုင္ၾကတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ။
(ကားျဖင့္လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကတဲ့
မိသားစုမ်ားနဲ႔ အလွဴ႐ွင္မိသားစုမ်ား အားလုံးကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္လ်က္ပါ။)
႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
