စာေရးသူရဲ့ ပညာေရးပန္းတုိင္ဟာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္ျခင္းသုိ႔ ေရာက္႐ိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ စာေရးသူရဲ့ Thesis ကုိ Viva Voce လုပ္ပါတယ္။ Viva Voce ျပဳလုပ္တဲ့ ေနရာကေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ မြမ္ဘုိင္း (ဘုံေဘ) ၿမိဳ႕၊ မြမ္းဘုိင္း (ဘုံေဘ) တကၠသုိလ္ (Main University) မွာပါ။ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ႀကီးဟာ ေ႐ွးေဟာင္းအႏုပညာလက္ရာမ်ားနဲ႔ အဂၤလိပ္အစုိးရက တည္ေဆာက္ ေပးထားခဲ့တဲ့ တကၠသုိလ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔တုိင္ေအာင္ ေ႐ွးေဟာင္းလက္ရာ မ်ားကုိ ထိန္းသိမ္းထားဆဲျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္လည္း ခန္႔ျငားထည္၀ါလွပါတယ္။ တကၠသုိလ္အတြင္း တည္ ေဆာက္ထားတဲ့ နာရီစင္ႀကီးကလည္း တကၠသုိလ္ရဲ့ အလွကုိ ပုိမုိေပၚလြင္ ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တကၠသုိလ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေၾကာ္ျငာဆုိင္းဘုတ္မ်ားမွာ တကၠသုိလ္ႀကီးရဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ နာရီစင္ကုိ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပေလ့႐ိွၾကပါတယ္။
မြမ္ဘုိင္း (ဘုံေဘ) တကၠသုိလ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေျပာျပရမယ္ဆုိရင္ ဘုံေဘတကၠသုိလ္ဟာ New University of Mumbai နဲ႔ Old University of Mumbai ဆုိၿပီး တကၠသုိလ္ ႏွစ္ခုကုိ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တကၠသုိလ္ကေတာ့ တစ္ခုထဲပါပဲ။ Kalina Campus မွာ ႐ိွတဲ့ တကၠသုိလ္မွာ သင္ၾကားမႈ စသည္ျပဳလုပ္ၿပီး၊ Fort Campus မွာ ႐ိွတဲ့ Old University of Mumbai မွာေတာ့ သင္ၾကားမႈ စသည္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ႐ုံးခ်ဳပ္အျဖစ္ပဲ ထား႐ိွပါေတာ့တယ္။ Viva Voce ကုိ Old University of Mumbai ရဲ့ Thesis Section မွာ ျပဳလုပ္ပါတယ္၊
နာရီ၀က္ခန္႔ စစ္ေဆးၿပီးေတာ့ အတည္ျပဳလက္မွတ္ ေရးထုိးေပးကာ ေဒါက္တာ ဟု နာမည္ တပ္၍ Congratulation ဆုိၿပီး ဂုဏ္ျပဳပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေန႔ကုိ မေမ႔ႏိုင္တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔လုိ႔ သတ္မွတ္လုိက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ တေပါင္းလျပည့္ေန႔နဲ႔ ႀကဳံေနတဲ့အတြက့္ ပုိၿပီးထင္႐ွားတဲ့ေန႔ မွတ္သားရ လြယ္ကူတဲ့ ေန႔လည္းျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။
ဒီေန႔ကုိ ေရာက္႐ိွဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးမားစြာနဲ႔ ေစာင့္စားခဲ့ရပါတယ္။ အခက္အခဲေပါင္း မ်ားစြာ ကုိလည္း ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖုိ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ေငြေတြအတြက္လည္း ေအာင္ျမင္မႈ ရ႐ိွခဲ့တာေၾကာင့္္ ေက်နပ္မႈျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္။
ရ႐ိွမႈတစ္ခုဟာ ေပးဆပ္ မႈရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္း မကင္းဘူး ဆုိတဲ့စကားအတုိင္းပဲ မည္သူမဆုိ အလကားရတယ္ဆုိတာ ဘာဆုိ ဘာမွ မ႐ိွပါဘူး၊ ေပးဆပ္မႈျပဳၾကရပါတယ္၊ အခ်ိန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေငြေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္ အားေသာ္ လည္းေကာင္း တစ္ခုခုေတာ့ ေပးဆပ္ၾကရပါတယ္။ ေပးဆပ္တဲ့ အတုိင္းအတာ ႀကိဳးစားမႈ အတုိင္းအတာေပၚမူတည္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြရၾကပါတယ္။
အဲဒီေန႔က Viva Voce ၿပီးတာနဲ႔ က်မ္းႀကီးၾကပ္ေပးတဲ့ဆရာႀကီး၊ ျပင္ပက်မ္းစစ္ ဆရာႀကီးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကုိ Restaurant မွာ လုိက္ၿပီး ေန႔လည္စာ ေန႔ဆြမ္းတုိ႔ျဖင့္ ဧည့္ခံ ဆက္ကပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈမ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
Thesis Section မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ အတူ University of Mumbai သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ၿပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ အေမနဲ႔ ဆရာေတာ္တုိ႔ထံ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္လည္း ၀မ္းသာ၊ အေမနဲ႔ ရဟန္းဒကာမတုိ႔လည္း ၀မ္းသာခဲ့ၾကပါတယ္။ ၀မ္းသာမႈေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ေန႔၊ ေအာင္ျမင္မႈ ရ႐ိွခဲ့တဲ့ ေန႔ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မေမ႔ႏုိင္တဲ့ (၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့) ေန႔အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္။
စာေရးသူ Viva Voce ကိစၥမ်ားၿပီးတဲ့ေန႔မွာပဲ ဆရာႀကီးက သူ႔ရဲ့အိမ္ကုိ အလည္လုိက္ရန္ ဖိတ္ ပါတယ္။ အားတဲ့တစ္ရက္ရက္မွ ၾကြမယ့္အေၾကာင္း ေျပာၿပီး Thesis Section မွ အသီးသီး လမ္းခြဲၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ မတ္လ ၁၁ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ဆရာႀကီးနဲ႔ တကၠသုိလ္မွာ ဆုံျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔ သူအိမ္ကုိ ဆြမ္းစားၾကြဖုိ႔ ဖိတ္မံပါတယ္။ သူ႔အိမ္သုိ႔ လာရမယ့္ လိပ္စာကုိလည္း ေရးေပးခဲ့ပါတယ္။
ဆရာႀကီးေပးတဲ့ လိပ္စာအတုိင္း ၁၂ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ဆရာႀကီးအိမ္ကုိ ၾကြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ့အိမ္က တကၠသုိလ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေ၀းလွပါတယ္။ ရထားတစ္တန္၊ ကားတစ္တန္နဲ႔ သြားရပါ တယ္၊ ၂ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ သြားခဲ့ရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ့ ထုံးစံအရ ဆြမ္းစားလုိ႔ ေျပာရေပ မယ့္ ဆရာႀကီးက ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတုိ႔ ထုံးစံအရ ထမင္းစားဖိတ္မံျခင္းလုိ႔ ေျပာရမွာ ပါပဲ။ ဆရာႀကီးေနတဲ့ အိမ္ကလည္း ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ေကာလိပ္ ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာပါ။ သရက္ပင္၊ ပိႏၷဲပင္ စတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားနဲ႔ အုံ႔ဆုိင္းေနတဲ့ ေကာလိပ္ ေက်ာင္း၀န္းႀကီး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ေက်ာင္း၀န္းႀကီး အရိပ္အာ၀ါသ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္း၀န္းႀကီးပါပဲ။ ေကာလိပ္ေက်ာင္း၀န္းအတြင္းမွာပဲ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းႀကီးကို ခန႔္ျငားထည္ ၀ါစြာ ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္။ စာေရးသူကုိ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းသုိ႔ ေခၚသြားၿပီး သူတုိ႔ ဟိႏၵဴဘုရားနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကုိ ႐ွင္းျပပါတယ္၊ စာေရးသူကလည္း စိတ္၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဟိႏၵဴဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကုိ ေလ့လာခဲ့ဖူးေၾကာင္း၊ သင္ လည္း သင္ခဲ့ရေၾကာင္းတုိ႔ ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းသုိ႔ စာေရးသူကုိ ေခၚသြားေပမယ့္ ဓာတ္ပုံမ႐ုိက္ရန္ေတာ့ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆုိတာေတာ့ စာေရးသူလည္း မေမးျဖစ္ခဲ့သလုိ သူကလည္း မေျပာျပခဲ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ့ Rule အရလုိ႔ပဲ ေျပာရမလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ မသင့္ေတာ္ဘူးလုိ႔ထင္လုိ႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။ 
စာေရးသူ ဘုံေဘတကၠသုိလ္သုိ႔ စေရာက္တဲ့ ႏွစ္က ဗုဒၶဂယာေဒသကုိ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္တုန္း ဂယာမွာ႐ိွတဲ့ မဂဓတကၠသုိလ္၊ ဗာရာဏသီမွာ႐ိွတဲ့ B H U တကၠသုိလ္တုိ႔ကုိ ေရာက္ခဲ့ပါ တယ္။ B H U တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက တကၠသုိလ္၀န္းထဲမွာ ႐ိွတဲ့ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္း ကုိ လုိက္ပုိ႔ပါတယ္။ ဧည့္ပရိသတ္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ေန႔စဥ္လာေရာက္ေလ့႐ိွၾကပါတယ္၊ ေတာ္ေတာ္ လည္း ခန္႔ျငားတင့္တယ္လွပါတယ္။ အေဆာက္အဦးအျပင္ကေနေတာ့ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တာေတြကုိ ခြင့္ျပဳ ေသာ္လည္း ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာေတာ့ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ခြင့္ကုိ ကန္႔သက္တားျမစ္ထားပါတယ္။ ဘာသာ တစ္ခုကုိ သူတုိ႔လည္း စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတာကုိ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔အယူအဆနဲ႔ သူတုိ႔ပဲေလလုိ႔ စိတ္ထားမွာ ေတြးျဖစ္ခဲ့မိတယ္။ စာေရးသူအထင္ေတာ့ မသင့္ေတာ္လို႔ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ခြင့္ မျပဳတာျဖစ္မယ္လုိ႔ပဲ ထင္မိပါတယ္။
ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာႀကီးက သူ႔အိမ္ကုိ ေခၚသြားခဲ့ပါတယ္၊ အိမ္မွာေတာ့ သူ႔တုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးတည္း ေနၾကပါတယ္။ သားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္႐ိွတယ္။ အားလုံး အိမ္ေထာင္ျပဳသြားၾကၿပီလုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။ စာေပသမားမ်ားေနတဲ့ အိမ္မုိ႔လုိ႔ထင္တယ္၊ မိသားစု Library လုပ္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ က်န္တာေတာ့ အထူးတလည္ ဘာမွ မေတြ႔ရပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ့ ထုံးစံအရ သက္သတ္လြတ္ကုိပဲ စားသုံးၾကတယ္။ စာေရးသူအတြက္ စတီးလင္ဗန္းမွာ ထမင္းတစ္ပုံ၊ သက္သတ္လြတ္ ဟင္းႏွစ္ပုံ၊ မုံ႔တစ္ပုံ၊ ခ်ာပါတီ တစ္ပုံ ထားေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပဲဟင္းေလးက သီးသန္႔ တစ္ပန္းကန္ျပင္ထားေပးပါတယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႔ ထုံးစံအရ ေန႔စဥ္ စားသုံးေလ့႐ိွတဲ့ မိသားစု စားေတာ္ပြဲေလးပဲ ျဖစ္မွာလုိ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ အေတြး၀င္သြားမိပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရေလး အျဖစ္ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ေဒါက္တာခ်င္း တူသြားလုိ႔ ခ်ီးေျမွာက္တဲ့ အေနနဲ႔ ဖိတ္တာျဖစ္မွာပါလုိ႔ ေျပာလုိက္တဲ့ စကားကုိလည္း ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိပါတယ္၊ ဟုတ္မ်ားဟုတ္ေလမလားဆုိတဲ့ အေတြးေတာ့ ၀င္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ ျဖစ္ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္က ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကုိ ပင့္ဖိတ္တယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ အမွတ္တရလည္း ျဖစ္ရသလုိ ဂုဏ္လည္းယူမိပါတယ္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ မြမ္ဘုိင္း (ဘုံေဘ) ၿမိဳ႕သုိ႔္ Ph.D တန္းအတြက္ ေလွ်ာက္ထားရန္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေမလကုန္ခါနီးတြင္ ေရာက္႐ိွခဲ့ပါတယ္။ မြမ္ဘုိင္းၿမိဳ႕ University of Mumbai သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ထင္႐ွားသည့္ တကၠသုိလ္မ်ားတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူ Ph.D တန္းအတြက္ ေလွ်ာက္ထားခ်င္သည့္ ဌာနမွာ ပါဠိဌာနျဖစ္ပါသည္။ Department of Pali တြင္ ေလွ်ာက္ထားရန္ အတြက္ ပါဠိဌာနသုိ႔ ဦးစြာသြားေရာက္ စုံစမ္းခဲ့ပါသည္။ ပါဠိဌာနမွာ Ph.D တန္းအတြက္ လက္မခံႏိုင္ ေသးေၾကာင္း၊ M.Phil အတန္းသာ လက္ခံေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ Department of History တြင္ သြားေရာက္စုံစမ္းခဲ့ပါသည္။ သမုိင္းဌာနမွလည္း စာေရးသူရဲ့ Synopsis ကုိ ၾကည့္၍ Department of Philosophy တြင္ စုံစမ္းရန္ႏွင့္ ေလွ်ာက္ထားရန္တုိ႔ကို ညႊန္ၾကားခဲ့ပါသည္။ 
Department of Philosophy တြင္ Head ႏွင့္ ၀င္ေတြ႔ၿပီး Ph.D တန္းအတြက္ ေမးျမန္းစုံစမ္းခဲ့ ပါတယ္၊ M.A Certificate, Marks, Migration တုိ႔ကုိ ၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မည္သည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ Thesis လုပ္မလဲ ေမးျမန္းပါသည္။ Synopsis ကုိ ျပသရပါသည္။ Synopsis ကုိ Head ထံမွာ ထားခဲ့ၿပီး ခ်ိန္းဆုိသည့္ ရက္မွာ လာရန္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ ဌာနမွဴး ခ်ိန္းဆုိသည့္ေန႔ တြင္ စာေရးသူရဲ့ Synopsis ကုိ ျပန္ျပင္ေရးရန္ႏွင့္ ၀င္ခြင့္ေျဖရန္ ခ်ိန္းဆုိခဲ့ျပန္ပါသည္။ Synopsis ကုိ ျပန္ျပင္ရင္း ေျဖဆုိရန္တုိ႔အတြက္ ေလ့လာရ ပါသည္။
ခ်ိန္းဆုိထားသည့္ရက္တြင္ Ph.D ၀င္ခြင့္ ေျဖဆုိခဲ့ၿပီး ၀င္ခြင့္ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဌာနမွဴးမွ စာေရးသူရဲ့ က်မ္းကုိ Guide လုပ္မည့္ ဆရာထံ ညႊန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ Guide ထံမွာ Synopsis ကုိ ျပသၿပီး အတည္ျပဳခ်က္ရယူခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာႀကီးမွ အတည္ျပဳခ်က္အျဖစ္ Synopsis တြင္ လက္မွတ္ေရးထုိးေပးပါသည္။ အဲဒီေနာက္ ဌာနမွဴးထံ မွာ လက္မွတ္ရယူခဲ့ရၿပီး Thesis Section တြင္ စာေရးသူရဲ့ Synopsis ကုိ တင္ျပရပါသည္။
Synopsis အတည္ျပဳေၾကာင္း စာ႐ြက္ထြက္လာသည့္အခါမွာ Research Visa ယူရန္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံသုိ႔ ျပန္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ႐ိွ အိႏၵိယ သံ႐ုံးတြင္ Visa ေလွ်ာက္ထားရပါသည္။ Research Visa ယူၿပီး ေနာက္ အိႏၵိယသုိ႔ ျပန္ခဲ့ရပါသည္။ စာေရးသူေရာက္တဲ့အခိ်န္တြင္ Thesis Section မွ Approval Letter ထြက္႐ိွေနၿပီလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒီ Letter သည္ Ph.D ေလွ်ာက္ထားသည့္ ေက်ာင္းသားကုိ လက္ခံလုိက္သည့္စာ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလွ်ာက္ထားသူ၏ Synopsis ကုိ ၾကည့္၍ Thesis Section ဘုတ္အဖြဲ႔ မွ ျပင္ဆင္ေပးတတ္ပါသည္။ စာေရးသူရဲ့ Synopsis ကုိ ၾကည့္၍ Title ကုိ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ပါသည္။ Synopsis ကုိ ျပင္ဆင္ရျခင္း မ႐ိွပါ။ စာေရးသူရဲ့ Title က Buddhist Philosophical Study of Three words urged by deities with special reference to Itivuttaka Pali ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ Approval Letter က်လာေသာအခါ စာေရးသူရဲ့ Title ကုိ The concepts of Deva, Sugati and Saddha in Buddhism; A Philosophical Study ဟု ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ပါသည္။
စာေရးသူသည္ Thesis Section မွ ခ်မွတ္ေပးေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ က်မ္းတစ္ေစာင္ကုိ ေရးသား တင္သြင္းခဲ့ရပါသည္။ က်မ္းတင္ၿပီးေနာက္ Viva Voce အတြက္ အေၾကာင္းၾကားမည့္ အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရပါသည္။
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ၁၂ လပုိင္းမွာေတာ့ စာေရးသူရဲ့ ဆရာႀကီးမွ အဆက္အသြယ္လုပ္ရန္ အေၾကာင္း ၾကားလာပါသည္။ သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ Department of Philosophy ကုိ ဖုန္းနဲ႔လည္း ဆက္သြယ္ခ့ဲ သလုိ၊ အီးေမးနဲ႔လည္း ဆက္သြယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးမွ ၁ လပုိင္း ၂၀ ရက္မွာ Viva Voce အတြက္ အေၾကာင္းၾကားလာပါတယ္။
အေၾကာင္းၾကားလာတဲ့အခ်ိန္ဟာ တုိက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ ဂ်ာမန္ဗီဇာကုန္ခါနီးအခိ်န္ႏွင့္ အိႏၵိယ ဗီဇာ ကုန္ခါနီးအခိ်န္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ Viva Voce က်င္းပမယ့္ရက္ ၁ လပိုင္း ၃၁ ရက္ေန႔ ကုိ မသြားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး၊ ဗီဇာအခက္အခဲျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ဌာနမွဴးနဲ႔ ဆရာႀကီးတုိ႔ထံ အေၾကာင္းၾကားခဲ့သျဖင့္ ရက္ေ႔႐ႊဆုိင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ဗီဇာကိစၥမ်ား အဆင္ေျပသည့္အခါမွ သြားေရာက္ ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ၂ လပုိင္း ၂၄ ရက္မွာေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံကုိ ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ၂၅ ရက္ေန႔ နံနက္မွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ မြမ္ဘုိင္းၿမိဳ႕ကုိ ေရာက္႐ိွခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား လာေရာက္ ေစာင့္ႀကိဳေန ၾကပါတယ္။ ဆရာႀကီးနဲ႔လည္း အဲဒီေန႔ နံနက္ ၁၁ း ၃၀ နာရီေလာက္မွာ ေတြ႔ဆုံျဖစ္ခဲ့ၿပီး Visa တစ္လပဲ ရေၾကာင္း နဲ႔ တစ္လအတြင္း အဆင္ေျပေအာင္ အကူအညီ ေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံ ခဲ့ပါသည္။
ဆရာႀကီးမွ သုံးပတ္အတြင္း ၿပီးေအာင္စီစဥ္ေပးမည့္အေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ျပင္ပစာစစ္ထံ သို႔လည္း စာေရးသူရဲ့ ေ႔႐ွမွာပဲ ဖုန္းဆက္ၿပီး အျမန္စီစဥ္ေပးဖုိ႔အေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ဆရာႀကီးေျပာ သည့္အတုိင္းပဲ ျပင္ပက်မ္းစစ္မွ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔ကုိ Viva Voce ျပဳလုပ္မည့္ဟု အေၾကာင္းၾကား သျဖင့္ Thesis Section သုိ႔ သြား၍ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔ စာထြက္ေပးရန္ ေျပာၾကား ရပါသည္။ Thesis Section မွ ဆရာႀကီးမ်ား သတ္မွတ္သည့္ ရက္အတုိင္း စီစဥ္ေပးခဲ့ပါသည္။
မတ္လ ၇ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁၁ း ၀၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ Viva Voce ျပဳလုပ္ရပါသည္။ နာရီ၀က္ ခန္႔ၾကာေအာင္ ေမးျမန္းစစ္ေဆးပါသည္။ အဲဒီေနာက္ ေဒါက္တာဘြဲ႔နာမည္တပ္၍ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ ၿပီး ေဒါက္တာျဖစ္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာၾကားၿပီး Congratulation လုပ္ပါသည္။
အဲဒီေနာက္ အတည္ျပဳခ်က္စာ႐ြက္တြင္ က်မ္းႀကီးၾကပ္သူ ဆရာႀကီးနဲ႔ ျပင္ပက်မ္းစစ္ ဆရာ ႀကီးတုိ႔မွ လက္မွတ္ေရးထုိးေပးခဲ့ၾကပါသည္။ ဆရာႀကီး၊ ျပင္ပက်မ္းစစ္ဆရာႀကီးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ေန႔ဆြမ္းအတြက္ Restaurant မွာ ေန႔လည္စာျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံခဲ့ပါသည္။
၂၀၁၁ - ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၃၁ ရက္ေန႔ညဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ညတစ္ညအျဖစ္ သတ္မွတ္ ထားၾကပါတယ္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳဆုိခဲ့ၾကလုိ႔ပါပဲ၊ စာေရးသူတုိ႔ ေနတဲ့ ၿမိဳ႕မွာေတာ့ ည ၇ နာရီေလာက္ကတည္းက ျမစ္ကမ္းစပ္မွာ လူအမ်ားစုေ၀းေရာက္႐ိွေနၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္လည္း တံတားေတြ ေပၚမွာ စုေ၀းေနၾကပါတယ္၊ လက္ေတြထဲမွာလည္း မီး႐ွဴး မီးပန္းထုပ္မ်ားကုိ ကုိင္ေဆာင္ထားၾကပါတယ္။ ည ၁၂ ေက်ာ္လုိ႔၂၀၁၂ - ခုႏွစ္ရဲ့ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳဆုိၾကဖုိ႔ပါပဲ၊
စာေရးသူကုိလည္း ရင္းႏွီးခင္မင္ၾကသူမ်ားက သူတုိ႔နဲ႔ အတူ လုိက္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လာေခၚၾကတာနဲ႔ လုိက္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေပၚေတြ တံတားေပၚေတြမွာ လူေတြျပည့္ေနၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ားကုိ ပစ္လႊတ္ၾကပါတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း အလြန္ေအးလွတဲ့အတြက္ ဆီးႏွင္းေတြကလည္း အုံ႔ဆုိင္းလုိ႔ ေနပါတယ္။ ဆီးႏွင္းေတြနဲ႔အတူ မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ားရဲ့ ရမ္းေငြ႔ေတြလည္း ေ၀ဟင္မွာ ပ်႕ံႏွ႔ံလုိ႔ေနပါတယ္။ တစ္စုံတစ္ရာ ျပႆနာအခက္အခဲ မျဖစ္ေအာင္လည္း လုံၿခံဳေရးမ်ားလည္း ခ်ထားေပးပါတယ္။ ညလုံးေပါက္နီးပါး မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ား ပစ္လႊတ္ေနၾကပါတယ္။
စာေရးသူတုိ႔ရဲ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာမ်ားကလည္း ႏွစ္သစ္ကုိ ဗုဒၶဘာသာ ဓေလ့ထုံးစံနဲ႔အညီ ႀကိဳဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနရံသီ အသင္းတုိက္မွာပဲ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားလုပ္၍ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ကူးရဲ့ ႏွစ္ဦးမဂၤလာလုိ႔ပဲ ေျပာရမွာပါပဲ။ ႏွစ္သစ္မေရာက္ခင္ကတည္းက အလွဴ႐ွင္ အလွဴအမမ်ားက ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားအား အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ လွဴဒါန္းမယ္လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သျဖင့္ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားကုိ ဖိတ္မံၿပီး အလွဴအတန္းလည္းျပဳလုပ္ရင္း ပဌာန္းပစၥယနိေဒၵသကုိ ႐ြတ္ဆုိပူေဇာ္ၾကမယ္၊ ၿပီးေတာ့ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ ေမတၱာပုိ႔နဲ႔ အတူ ဆုေတာင္း အမွ်ေ၀ၾကမယ္လုိ႔ စီစဥ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စီစဥ္ခဲ့တဲ့အတုိင္း အလွဴ႐ွင္ အလွဴအမမ်ားကလည္း အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲျဖင့္ တည့္ခင္းဧည့္ခံလွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ပဌာန္းေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္းအမွ်ေ၀ျခင္းတုိ႔ကုိလည္း ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ႏွစ္သစ္ကူးရဲ့ ႏွစ္သစ္ဦး မဂၤလာကုိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ရယူႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
စာေရးသူကုိလည္း ရင္းႏွီးခင္မင္ၾကသူမ်ားက သူတုိ႔နဲ႔ အတူ လုိက္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လာေခၚၾကတာနဲ႔ လုိက္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေပၚေတြ တံတားေပၚေတြမွာ လူေတြျပည့္ေနၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ားကုိ ပစ္လႊတ္ၾကပါတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း အလြန္ေအးလွတဲ့အတြက္ ဆီးႏွင္းေတြကလည္း အုံ႔ဆုိင္းလုိ႔ ေနပါတယ္။ ဆီးႏွင္းေတြနဲ႔အတူ မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ားရဲ့ ရမ္းေငြ႔ေတြလည္း ေ၀ဟင္မွာ ပ်႕ံႏွ႔ံလုိ႔ေနပါတယ္။ တစ္စုံတစ္ရာ ျပႆနာအခက္အခဲ မျဖစ္ေအာင္လည္း လုံၿခံဳေရးမ်ားလည္း ခ်ထားေပးပါတယ္။ ညလုံးေပါက္နီးပါး မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ား ပစ္လႊတ္ေနၾကပါတယ္။
စာေရးသူတုိ႔ရဲ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာမ်ားကလည္း ႏွစ္သစ္ကုိ ဗုဒၶဘာသာ ဓေလ့ထုံးစံနဲ႔အညီ ႀကိဳဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနရံသီ အသင္းတုိက္မွာပဲ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားလုပ္၍ ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ကူးရဲ့ ႏွစ္ဦးမဂၤလာလုိ႔ပဲ ေျပာရမွာပါပဲ။ ႏွစ္သစ္မေရာက္ခင္ကတည္းက အလွဴ႐ွင္ အလွဴအမမ်ားက ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားအား အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ လွဴဒါန္းမယ္လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သျဖင့္ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားကုိ ဖိတ္မံၿပီး အလွဴအတန္းလည္းျပဳလုပ္ရင္း ပဌာန္းပစၥယနိေဒၵသကုိ ႐ြတ္ဆုိပူေဇာ္ၾကမယ္၊ ၿပီးေတာ့ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ ေမတၱာပုိ႔နဲ႔ အတူ ဆုေတာင္း အမွ်ေ၀ၾကမယ္လုိ႔ စီစဥ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စီစဥ္ခဲ့တဲ့အတုိင္း အလွဴ႐ွင္ အလွဴအမမ်ားကလည္း အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲျဖင့္ တည့္ခင္းဧည့္ခံလွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ပဌာန္းေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္းအမွ်ေ၀ျခင္းတုိ႔ကုိလည္း ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ႏွစ္သစ္ကူးရဲ့ ႏွစ္သစ္ဦး မဂၤလာကုိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ရယူႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘာသာေရးေဆြးေႏြးပြဲ တက္ေရာက္ဖုိ႔႐ိွတယ္လုိ႔ အသင္းအမႈေဆာင္မ်ားမွ ေျပာျပဖူးပါတယ္။ သာမန္အစည္း အေ၀းပြဲ ေလာက္ပဲထင္ထားမိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္မွာေဆြးေႏြးမယ္ဆုိတာလဲ အတိအက် မသိခဲ့သလုိ ေမးလည္းမေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အစည္းအေ၀းပြဲနီးေတာ့မွ သြားရမယ့္ၿမိဳ႕က ျမဴးခ်န္းၿမိဳ႕၊ ႏိုင္ငံေပါင္းေျမာက္ျမားစြာမွ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ ၁၀၀၀ ေက်ာ္တုိ႔ တက္ေရာက္ၾကမယ္ဆုိတာ သိခဲ့ရတယ္။
တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အစည္းအေ၀း စတင္က်င္းပတဲ့ရက္ဟာ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္၊ ေ၀ါထရိတ္စင္တာ ၿဖိဳခ် ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔လည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီအစည္းအေ၀းပြဲကုိ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးနဲ႔ စာေရးသူရယ္၊ ၿပီးေတာ့ အသင္းအမႈေဆာင္ ေကာ္မတီ သုံးဦးရယ္ အားလုံး (၆) ဦးတက္ေရာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးနဲ႔ အသင္းအမႈေဆာင္ ဒကာ တစ္ဦးတုိ႔ မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
စာေရးသူတုိ႔ေနထုိင္တဲ့ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ကေန ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ကုိ ရထားနဲ႔ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေန႔လည္ တစ္နာရီခြဲ ရထားနဲ႔ ထြက္ခြါခဲ့ၾကပါတယ္။ ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ကုိ ညေန ၇း ၁၀ နာရီမွာ ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ ဘူတာႀကီးကုိ ေရာက္႐ိွခဲ့ပါတယ္။ ဘူတာႀကီးမွာ စာေရးသူတုိ႔အား အီတလီလူမ်ိဳးတစ္ဦးမွ ေစာင့္ႀကိဳေနပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူ႔ရဲ့အစီအစဥ္နဲ႔ တည္းခုိမည့္ ဟုိတယ္ကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဟုိတယ္က ဧဒင္ဟုိတယ္ပါ၊ ဘူတာႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိမွာပဲ တည္႐ိွပါတယ္။ အဲဒီဟုိတယ္မွာ စာေရးသူတုိ႔အဖဲ႔ြ တည္းခုိဖုိ႔ရန္ ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ြ
ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ဟာ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံရဲ့ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေလ့လာလည္ပတ္စရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား႐ိွတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ပါ။ ေ႐ွးေဟာင္းသမုိင္း၀င္ ခရစ္ယာန္ဘုရား႐ိွခုိးေက်ာင္း မ်ားစြာတည္႐ိွတဲ့ ၿမိဳ႕လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာေပါင္းစုံ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပဲြကုိ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာ တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္ႏိုင္ငံလွည့္ၿပီး က်င္းပျပဳလုပ္ေလ့႐ွိပါ တယ္။ လာမယ့္ႏွစ္ကုိေတာ့ ဆာေရေယဗုိၿမိဳ႕မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မယ္လုိ႔ အခမ္းအနားပိတ္သိမ္းတဲ့ေန႔မွာ ေၾကညာသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာေပါင္းစုံ ေဆြးေႏြးပြဲကုိ ခရစ္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဦးစီးၿပီး အကုန္အက်ခံကာ က်င္းပျပဳလုပ္ေပးၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အစည္းအေ၀း စတင္က်င္းပတဲ့ရက္ဟာ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္၊ ေ၀ါထရိတ္စင္တာ ၿဖိဳခ် ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔လည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီအစည္းအေ၀းပြဲကုိ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးနဲ႔ စာေရးသူရယ္၊ ၿပီးေတာ့ အသင္းအမႈေဆာင္ ေကာ္မတီ သုံးဦးရယ္ အားလုံး (၆) ဦးတက္ေရာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမွ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးနဲ႔ အသင္းအမႈေဆာင္ ဒကာ တစ္ဦးတုိ႔ မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
စာေရးသူတုိ႔ေနထုိင္တဲ့ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ကေန ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ကုိ ရထားနဲ႔ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေန႔လည္ တစ္နာရီခြဲ ရထားနဲ႔ ထြက္ခြါခဲ့ၾကပါတယ္။ ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ကုိ ညေန ၇း ၁၀ နာရီမွာ ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ ဘူတာႀကီးကုိ ေရာက္႐ိွခဲ့ပါတယ္။ ဘူတာႀကီးမွာ စာေရးသူတုိ႔အား အီတလီလူမ်ိဳးတစ္ဦးမွ ေစာင့္ႀကိဳေနပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူ႔ရဲ့အစီအစဥ္နဲ႔ တည္းခုိမည့္ ဟုိတယ္ကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဟုိတယ္က ဧဒင္ဟုိတယ္ပါ၊ ဘူတာႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိမွာပဲ တည္႐ိွပါတယ္။ အဲဒီဟုိတယ္မွာ စာေရးသူတုိ႔အဖဲ႔ြ တည္းခုိဖုိ႔ရန္ ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားၿပီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ြ
ျမဴးခ်မ္းၿမိဳ႕ဟာ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံရဲ့ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေလ့လာလည္ပတ္စရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား႐ိွတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ပါ။ ေ႐ွးေဟာင္းသမုိင္း၀င္ ခရစ္ယာန္ဘုရား႐ိွခုိးေက်ာင္း မ်ားစြာတည္႐ိွတဲ့ ၿမိဳ႕လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာေပါင္းစုံ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပဲြကုိ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာ တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္ႏိုင္ငံလွည့္ၿပီး က်င္းပျပဳလုပ္ေလ့႐ွိပါ တယ္။ လာမယ့္ႏွစ္ကုိေတာ့ ဆာေရေယဗုိၿမိဳ႕မွာ က်င္းပျပဳလုပ္မယ္လုိ႔ အခမ္းအနားပိတ္သိမ္းတဲ့ေန႔မွာ ေၾကညာသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာေပါင္းစုံ ေဆြးေႏြးပြဲကုိ ခရစ္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဦးစီးၿပီး အကုန္အက်ခံကာ က်င္းပျပဳလုပ္ေပးၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶ သာသန ရံသီ အသင္း မိသားစုမ်ား စုေပါင္း၍ ၀ါဆုိ သကၤန္း ဆက္ကပ္ပြဲကုိ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံ၊ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ Bornheim Saalbau ခန္းမမွာ ၂၄. ၀၇. ၂၀၁၁ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပ ျပဳလုပ္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခမ္းအနားတြင္ အဂၤလန္မွ သာသနရံသီ ဆရာေတာ္၊ ဖင္လန္မွ ဗုဒၶ ဓမၼရံသီ ဆရာေတာ္ တုိ႔႔လည္း ၾကြေရာက္ ခ်ီးျမွင့္ ေပးခဲ့ ၾကပါတယ္။ အခမ္းအနားမွာ စာေရးသူမွ အႏု ေမာဒနာ တရား ေဟာၾကား ခ်ီးျမွင့္ ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာ ျပည္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္သကဲ့သုိ႔ က်င္းပျပဳလုပ္ၾကတာကုိ ေတြ႔ျမင္ရလုိ႔ ၀မ္းသာၾကည္ ႏူးမႈ ျဖစ္ခဲ့ရပါ ေသးတယ္။ အခမ္းအနား ၿပီးဆုံးတဲ့ အခါ ပရိသတ္မ်ားမွ ဘာသာေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ သိ႐ိွ ခ်င္တာမ်ားကုိ ေမးျမန္း ေလွ်ာက္ထားခဲ့ ၾကပါတယ္။
ေမးျမန္းၾကတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားထဲမွ စာေရးသူအား ေမးျမန္းတဲ့ ေမးခြန္းက အ႐ွင္ဘုရား ဘာျဖစ္လုိ႔ ငယ္ငယ္ ႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ သကၤန္း ၀တ္တာပါလဲ၊ အျခားသူမ်ား ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကသလုိ မေပ်ာ္႐ႊင္ခ်င္ ၾကဘူးလားဆုိတဲ့ ေမးခြန္း ပါပဲ။ အဲဒါကုိ ေျဖေပးပါတဲ့၊ သူသိခ်င္ ပါတယ္လုိ႔ ေလွ်ာက္ထား ေမးျမန္းပါတယ္။ ဒီေမးခြန္း အေမးခံရေတာ့ မဇၩိမ ပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ (မ၊ ၂၊ ၂၄၅ - ၆) မွာ လာတဲ့ ရ႒ပါလသတုိးသား အေၾကာင္း သတိရမိခဲ့တယ္။ ရ႒ပါလ သတုိးသားလည္း ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ၿပီး ႐ွင္၊ ရဟန္းျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း တုိင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္တဲ့ ဘုရင္ ေကာရဗ်နဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ဘုရင္ ေကာရဗ်ကလည္း အခုလုိပဲ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ ႐ွင္၊ ရဟန္း ျပဳရတာလဲဆုိတဲ့ အေမးကုိ ႐ွင္ရ႒ပါလအား ေမးျမန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေမးျမန္းခဲ့ပုံခ်င္း တူေပမယ့္ ေျဖပုံခ်င္းကေတာ့ မတူခဲ့ပါဘူး။
ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ သကၤန္း၀တ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေမးတယ္ ဆုိတာကလည္း အခမ္းအနားတြင္ အသင္း အမႈေဆာင္ ဒကာတစ္ဦးမွ စာေရးသူရဲ့ အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္းကုိ ဖတ္သြားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကေလး ဘ၀ထဲက သကၤန္း ၀တ္ခဲ့တယ္ ဆုိတာကုိ သိလုိ႔ ေမးတာ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း ေမးျမန္းတဲ့သူက ငယ္႐ြယ္သူ မိန္းကေလး တစ္ဦးပါ၊ သူကလည္း ငယ္႐ြယ္စဥ္ထဲက ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံကုိ ေရာက္ေနတာဆုိေတာ့ သူ႔ရဲ့ အေတြးအေခၚေတြမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေနာက္တုိင္း အေတြးအေခၚေတြပဲ ပါ၀င္ေနတာကုိ သိ႐ိွခဲ့ရပါတယ္။ ဥေရာပဘက္မွာက ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ရင္ ကုိယ္ပုိင္ လြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္႐ိွေနၿပီေလ၊ မိဘအုပ္ထိန္းမႈ ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ သြားၿပီ။ သူ႔ကိုယ္ပုိင္ ဆုံးျဖတ္ခြင့္ ႐ိွေနၿပီ၊ တားပုိင္ခြင့္ မိဘေတြမွာ မ႐ိွေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီဘက္နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ေမးျမန္းတာ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း ယူဆမိပါတယ္။
စာေရးသူ ငယ္စဥ္ ကေလး ဘ၀ထဲက သကၤန္း ၀တ္ခဲ့တာဟာ မိဘမ်ားက ႐ွင္ျပဳေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ ဗုဒၶဘာသာ ဓေလ့ထုံးတမ္း အစဥ္အလာ အရ ေယာက်္ားေလး မွန္သမွ် ကေလးဘ၀မွာ မိဘမ်ား ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ႐ွင္သာ မေဏ ျပဳေပးေလ့ ႐ိွၾကပါတယ္။ မိဘမ်ားကလည္း သူတုိ႔ရဲ့ သားေယာက်္ား ကေလးေတြကုိ ႐ွင္သာမေဏ ျပဳေပးရမယ္ ဆုိတဲ့ ဆႏၵ သူတုိ႔ရဲ့ ရင္ထဲမွာ အၿမဲကိန္း၀ပ္လ်က္ ႐ိွခဲ့ၾက ပါတယ္။ ႐ွင္သာမေဏ ျပဳေပးလုိက္ရမွ သူတုိ႔အတြက္ တာ၀န္ ေက်တယ္လုိ႔လည္း ယူဆထား ၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စာေရးသူလည္း ငယ္ငယ္ ႐ြယ္႐ြယ္ ကေလးဘ၀မွာ သကၤန္း၀တ္ ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္၊ သကၤန္း၀တ္ၿပီးတဲ့ အခါမွာလည္း အနည္းဆုံး ခုနစ္ရက္ခန္႔ ၀တ္ၾကရပါတယ္။ မေပ်ာ္လုိ႔ လူ၀တ္လဲလုိပါက လဲႏိုင္ၿပီး၊ ေပ်ာ္ရင္လည္း ေပ်ာ္သေလာက္ ဆက္၀တ္ေလ့ ႐ိွၾကပါတယ္။ သကၤန္း၀တ္ ရျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သိနားလည္၍ ၀တ္ခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ၊ သကၤန္း၀တ္စဥ္ အခါမွာလည္း ဆရာဘုန္းႀကီးရဲ့ တုိင္ေပးတာကုိ ေနာက္က လုိက္ဆုိၿပီး ၀တ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ပဲ ၀တ္ခဲ့ရ ၀တ္ခဲ့ရ အဲဒီလုိ အလွဴအတန္းျပဳလုပ္ၿပီး ၀တ္ေပးလုိက္ ရတာကုိပဲ ႐ွင္သာမေဏေရာ၊ မိဘမ်ား ေဆြမ်ိဳးမ်ားပါ ေပ်ာ္႐ႊင္၀မ္းေျမာက္ ေနၾကတာကုိ ေတြ႔ျမင္ သိ႐ိွခဲ့ရ ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဆရာဘုန္းႀကီးမွ ဘာသာေရး အေျခခံ စာေပေတြကုိ တစ္စတစ္စ သင္ၾကား ေပးခဲ့ပါတယ္။
အေျခခံစာေပမ်ား အတန္အသင့္ ႐ိွလာတဲ့အခါ သင့္ရာအပ္ပုိ႔ ဆရာတုိ႔ ဆုိတဲ့ ဆရာတုိ႔ရဲ့ ၀တၱရား အတုိင္း သင့္ေတာ္မည့္ ေနရာကုိ ဆက္လက္ ပုိ႔ေဆာင္ေပးၿပီး ပညာရည္ႏို႔ ေသာက္စုိ႔ ေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ အဆင့္ဆင့္ စာေပ က်မ္းဂန္ ပညာရပ္မ်ားကုိ အတုိင္းအတာ တစ္ခုထိ သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ သင္ယူၿပီးတဲ့ အခါ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကုိ ဦးစားမေပးဘဲ သင္ယူ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ပညာရပ္မ်ားကုိ ျပန္လည္ ပုိ႔ခ်ေပးခ်င္၊ ျဖန္႔ျဖဴးေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီး အဲဒီဘက္ကုိပဲ ဦးစားေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ပရဟိတ စိတ္ဓာတ္၊ သာသနဟိတ စိတ္ဓာတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း မိဘ ဆရာ သမားမ်ားရဲ့ လမ္းညႊန္မႈရယ္ ၊ ပင္ကုိယ္ စိတ္ဓာတ္ရယ္ တုိ႔ေၾကာင့္လုိ႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆက္လက္ၿပီး သာသနာ့ တာ၀န္မ်ားကုိ စြမ္းႏိုင္သမွ် ထမ္းေဆာင္ေနျခင္း ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျဖၾကားခဲ့ရပါတယ္။
ဗုဒၶသာသန ရံသီ အသင္းဟာ ဂ်ာမဏီ ႏုိင္ငံ၊ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ရဲ့ စည္ကား သည့္ ေနရာလုိ႔ သတ္မွတ္ လုိ႔ရတဲ့ ေနရာတြင္ တည္႐ိွပါတယ္။ သာယာ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာလည္း ျဖစ္သလုိ အပန္းေျဖ အနားယူရန္ ေကာင္းတဲ့ ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ နံနက္ ေစာေစာျဖစ္ေစ၊ ညေနပုိင္းျဖစ္ေစ အနားယူ အပန္းေျဖ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ရန္ အလြန္ သင့္ေလ်ာ္ လွပါတယ္။
အသင္း တုိက္ဟာ ျမစ္ကမ္း အနီးတြင္ တည္႐ိွပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းေျခ တစ္ေလွ်ာက္ ဂ်ာမဏီ ၿမိဳ႕သူ၊ ၿမိဳ႕သား အမ်ားအျပား ေန႔စဥ္ အပန္းေျဖၾက၊ အေျပး ေလ့က်င့္ၾက၊
စက္ဘီး စီးၾကနဲ႔ က်န္းမာ ေရးနဲ႔ အညီ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္လုိ႔ အေကာင္းဆုံး ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခိ်ဳ႕ ဆုိရင္ အေပ်ာ္တန္းစီး ေလွမ်ား ငွားရမ္း ၿပီး ေလွေလွာ္ ထြက္ၾက တာဟာလည္း ေပ်ာ္႐ႊင္ ၾကည္ႏူးမႈကုိ ျဖစ္ေစ သကဲ့သုိ႔ ကုိယ္လက္ လႈပ္႐ွားမႈကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဖရန္႔ဖုိ႔ ျဖစ္ကမ္းေပၚတြင္ တံတား အစင္းေပါင္း မ်ားစြာကုိလည္း တည္ေဆာက္ ထားပါတယ္။ တံတားေပါင္း မ်ားစြာအနက္ ဤတံတားဟာ သမိုင္း၀င္ တံတား တစ္စင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာ ႐ု႐ွားအစုိးရမွ တည္ေဆာက္ ေပးထားတဲ့ တံတားျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ တံတားမ်ား အားလုံးဟာ အသစ္ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ တံတားေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ရဲ့ ျမစ္ဆုိေပမယ့္ ျမန္မာ ျပည္က ျမစ္မ်ားလို အက်ယ္ႀကီး မဟုတ္ပါ၊ ျမန္မာျပည္က ေခ်ာင္းေတြ ေလာက္ပဲ ႐ိွပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သန္႔႐ွင္းမႈ သပ္ရပ္မႈက အလြန္ပဲ ကြာျခားလွပါတယ္။ ျမစ္ကမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ကတၱရာလမ္း ခင္းေပးထားၿပီး အနားယူ အပန္းေျဖရန္လည္း ထုိင္ခုံမ်ား စီစဥ္ ေပးထားပါတယ္။ ေရေပၚ စားေသာက္ ဆုိင္မ်ားကုိလည္း ဖြင့္လွစ္ ေရာင္းခ် ေပးထားပါတယ္။ ဂ်ာမန္ လူမ်ိဳးေတြဟာ ေခြးကေလးမ်ား ငွက္ကေလးမ်ားကုိ ခ်စ္ခင္ၾကတာကုိ ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းေျခ တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေခြးကေလးမ်ားနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရဘဲမ်ားကုိ အစားေကၽြး ေမြးေလ့လည္း ႐ိွၾကတယ္။ အခုရာသီဟာ ေႏြရာသီျဖစ္လုိ႔ ေရဘဲငွက္မ်ားကုိ လာေရာက္လႊတ္ေပးထားတာ ျဖစ္ၿပီး ေဆာင္းရာသီေရာက္တဲ့အခါမွာ ေရဘဲငွက္မ်ား အားလုံးကုိ ဖမ္းၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့ ေနရာေတြ ထားေပးၾကတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဒီက ေႏြရာသီဆုိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က ေဆာင္းရာသီေလာက္ ေအးေနပါ ေသးတယ္။
အခုအခိ်န္မွာ ဂ်ာမဏီ ႏိုင္ငံ၊ ဖရန္႔ဖုိ႔ၿမိဳ႕ရဲ့ ရာသီဥတုဟာ အေကာင္းဆုံး အခ်ိန္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ အေအး သက္သာတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။ ေႏြရာသီ အခ်ိန္လုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္ မိုးလည္း မၾကာမၾကာ ႐ြာေလ့႐ိွပါတယ္။ ေနထုိင္လုိ႔ အေကာင္းဆုံး အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၀ လပုိင္းေရာက္ရင္ ေဆာင္းရာသီကုိ ေရာက္မွာပါ၊ အဲဒီ အခိ်န္ဆုိရင္ အျပင္မထြက္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ ေအးလြန္းတဲ့အတြက္ တုိက္ခန္းေတြထဲမွာ အေႏြးေပး စက္ေတြ အၿမဲ ဖြင့္ထား ရတယ္၊ ဆီးႏွင္း ေတြကလည္း ထူထပ္စြာ က်ေလ့ ႐ိွတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ နံနက္ ေစာေစာ ဒကာတစ္ဦးႏွင့္ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ဒကာ ေျပာျပသမွ် အမွတ္တရ မွတ္တမ္း တင္ထား လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
