စာေရးသူသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ ဇာတိၿမဳိ႔၏ မိခင္ေက်ာင္းတုိက္မွာ ၀ါဆုိျဖစ္ခဲ့၏။ ဤ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္သည္ကား စာေရသူတုိ႔ တစ္ၿမိဳ႔လုံး ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခဲ့ရသည့္ ႏွစ္လည္းျဖစ္ပါ၏။ အေၾကာင္းမွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂ ရက္ေန႔ညတြင္ ဆုိး႐ြားစြာ တုိက္ခတ္ဖ်က္ဆီးခဲ့သည့္ နာဂစ္ဆုိင္ကလုံမုန္တုိင္းေၾကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာ၊ တိရစၧာန္ေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရ၊ အုိးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဇာတိၿမိဳ႔သုိ႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္အား ဖူးေျမွာ္ အလႅာပ သလႅာပ စကားမ်ားေျပာဆုိေလွ်ာက္ထားၿပီး၊ မိဘရပ္ထံ သုိ႔လည္း ျပန္ခဲ့၏။ ထုိ႔ေနာက္ဇာတိၿမိဳ႔ မွာ႐ိွသည့္ မိခင္ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့၏။ ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ပင္ ဆရာေတာ္၏ တပည့္တစ္ပါး စာေရးသူထံေရာက္လာကာ ဆရာေတာ္က ဘယ္စာ၀ါပုိ႔ခ် မွာလည္း ေမးခုိင္းလုိက္လုိ႔ဆုိၿပီး လာေရာက္ေမး ျမန္း၏။ စာေရးသူလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ခ်က္ခ်င္းေတြေ၀သြားခဲ့၏။ စာေရးသူက ၿမိဳ႔ႀကီးသုိ႔ ျပန္ၿပီး ၀ါဆုိမည္။ ပညာေရးအတြက္ ျပင္ဆင္စရာ႐ိွသည္ မ်ားကို ျပင္ဆင္မည္ဟု စိတ္ကူးထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဆရာေတာ္အေပၚ ခ်စ္ေၾကာက္႐ုိေသ သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ၿမိဳ႔ႀကီးသုိ႔ျပန္ၿပီး ၀ါဆုိမည္ဟု မေလွ်ာက္ထား၀ံ့သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ လက္႐ိွအေျခ အေနအရ ကူညီသင့္သည္ဟု သိ႐ိွနားလည္မိသည္ကတစ္ေၾကာင္း စသည့္အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာ ေတာ္ အမိန္႔႐ိွသည့္ စာ၀ါကုိ ပုိ႔ခ်ပါမည္ဟု အေၾကာင္းျပန္ခဲ့၏။ စာ၀ါပုိ႔ခ်ပါမည္ဟု အေၾကာင္းျပန္ေလွ်ာက္ ထားခဲ့ေသာ္လည္း စာ၀ါမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္၏။ ပုိ၍အခက္အခဲႏွင့္ႀကဳံ ခဲ့သည္မွာ စာေရးသူ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ စာ၀ါျပန္ပုိ႔ခ်မည္ဟူေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ငယ္စဥ္က သင္ယူ ေလ့လာခဲ့ေသာ မွတ္စုစာအုပ္မ်ားကုိ သိမ္းဆည္းထားခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္ နာဂစ္ဆုိင္ကလုံမုန္တုိင္းေၾကာင့္ စာအုပ္စာတမ္မ်ားလည္း ပ်က္စီးခဲ့ရ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း စာအုပ္မ်ား႐ွာေဖြလ်က္ စာ၀ါျပန္လည္ပုိ႔ခ်ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ရ၏။ ထုိ႔ျပင္ ဇာတိၿမိဳ႔တြင္ ျပန္၍၀ါမဆုိျဖစ္ခဲ့သည္မွာ အေတာ္ပင္ၾကာေညာင္းခဲ့ၿပီျဖစ္၏။ ဆရာ ဘုန္းႀကီး၏ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေသာအားျဖင့္ ၀ါဆုိခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါ၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္ မိခင္ေက်ာင္းတုိက္ ဆရာသမား၏ ေမတၱာရင္ခြင္ေအာက္ ခုိလႈံလ်က္ စာ၀ါပုိ႔ခ်မႈႏွင့္ တုိက္တာေ၀ယ်ာ၀စၥတုိ႔ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ရ၏။ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ေပးဆပ္ခြင့္ရ႐ိွခဲ့၍လည္း ၀မ္းေျမာက္ခဲ့ရပါ၏။

ငယ္စဥ္က ပညာရည္ႏို႔အတူတူေသာက္စု႔ိခဲ့ၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မိခင္ေက်ာင္းတုိက္မွာ တစ္ပါးမွ်မ႐ိွၾက သည္ကုိ ေတြးၿပီးလြမ္းေဆြးမႈလည္း ျဖစ္ခဲ့ေသး၏။ ငယ္စဥ္က ဆရာ့ထံမွာ စာျပန္၊ စာတက္၊ စာက်က္ႏွင့္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ အပင္ပန္းခံခဲ့ၾကရပုံမ်ားကုိလည္း ျပန္လည္သတိရမိခဲ့၏။ အခ်ိန္ကာလ၏ ေ႐ြ႔လ်ားမႈႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေနရာဌာနအသီးသီးမွာ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္မ်ားျဖစ္ေနၾက၏။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေက်ာင္း ထုိင္ဆရာေတာ္မ်ားျဖစ္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ၾကားသိရ၍လည္း ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးခဲ့ရ၏။ စာေရးသူလည္း စာ၀ါပုိ႔ခ်၊ ေက်ာင္းတုိက္ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္လ်က္ႏွင့္ပင္ ၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္ခဲ့၏။ ၀ါကၽြတ္သည့္အခါ ဆြမ္းေအာင္ပြဲမ်ား ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းလွဴပြဲမ်ား ႏွစ္က်ိပ္႐ွစ္ဆူဘုရားမ်ား လွည့္လည္ပူေဇာ္ပြဲမ်ားႏွင့္ စာေရးသူတုိ႔ၿမိဳ႔တြင္ အလြန္ပင္စည္ကားလ်က္႐ိွသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရ၏။ ငယ္စဥ္ကေတြ႔ႀကံဳခဲ့ဖူးသည့္ ႏွစ္က်ိပ္႐ွစ္ဆူပူေဇာ္ပြဲမ်ားႏွင့္မတူဘဲ တစ္မူထူးျခားၿပီး ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င္းပၾကသည္ကုိလည္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ဖူးေတြ႔ခဲ့ရ၏။ ထုိ႔ျပင္ ကထိန္ပြဲမ်ားကုိပါ ဆက္လက္က်င္းပၾက၏။ စာေရးသူ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္မ်ားျဖစ္ေနၾကသျဖင့္ သူတုိ႔၏ေက်ာင္းတုိက္ ကထိန္ မ်ားတြင္ စာေရးသူကုိပါ ၾကြေရာက္ရန္ပင့္ဖိတ္ၾက၏။ တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းတုိက္မ်ားတြင္ ကထိန္အႏုေမာဒနာ တရားကုိ ေဟာၾကားေပးရန္ တုိက္တြန္းၾကသျဖင့္ ေဟာၾကားခဲ့ရသည္လည္း႐ိွ၏။

စာေရးသူလည္း အားေပးသည့္အေနျဖင့္ စြမ္းႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစားၿပီး မ၀ံ့မရဲႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ မ်ားၾကားတြင္ ေဟာၾကားခဲ့၏။ သူငယ္ခ်င္းက တုိက္တြန္း၍သာ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း တရားေဟာ ေလ့ ေဟာထမ႐ိွခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ၍ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဆင္ေျပေအာင္ႀကဳိးစားၿပီး ေဟာမည္ဟု ေတြးကာ ေဟာၾကားခဲ့ရ၏။ စာေရးသူေဟာၾကားခဲ့ေသာတရားမွာ ကထိန္အႏုေမာဒနာ တရားဆုိေသာ္လည္း အလွဴအားလုံးႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္မည့္ အႀကံဳး၀င္မည့္တရားကုိသာ အဓိကထားကာ ေဟာၾကားခဲ့ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လည္း တရားေတာ္၏နာမည္ကုိ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟု နာမည္ေပးကာ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါ၏။ အလွဴတတ္ေစခ်င္၊ အလွဴျမတ္ေစခ်င္ေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤတရားစကာားကုိ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္ ပါ၏။

ဤတရားေတာ္သည္ အဂၤုတၱရနိကာယ္ ပဥၥကနိပါတ္ထဲမွာပါသည့္ သပၸဳရိသဒါနသုတ္ျဖစ္၏။ ဤသုတၱန္တရား ေတာ္ကုိပဲ ျမန္မာနာမည္ႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟု နာမည္ေပးထားျခင္းျဖစ္၏။ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ႀကီးသည္လည္း ဤတရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားၿပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိထား၏။ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ စာအုပ္ထဲမွာ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ေဟာၾကားထားသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ ဖတ္လည္းဖတ္ခဲ့ဖူး၏။ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္၍လည္း ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေဆာင္ပုဒ္လကၤာမ်ားကို က်က္မွတ္ထားခဲ့ပါ၏။ ဤထဲမွာပါသည့္ ေဆာင္ပုဒ္လကၤာမ်ားသည္ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေဆာင္ပုဒ္လကၤာမ်ားသာျဖစ္၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ အလွဴဒါနႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ျမင့္ျမတ္သည့္အလွဴဒါနမ်ိဳးျဖစ္ေစရန္၊ အက်ိဳး႐ိွ႐ိွ လွဴဒါန္းတတ္ၾကေစရန္ဆုိသည့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ႏွင့္ ဤတရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ အလွဴဒါန တစ္ခုကုိ ျပဳလုပ္မည္၊ လွဴဒါန္းမည္ဆုိလွ်င္ ဘုရားအစ႐ိွသည့္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား က်င့္သုံးၾကသည့္မူအတုိင္း က်င့္သုံးၾကၿပီး လွဴဒါန္းတတ္ၾကရန္ႏွင့္ ဤကဲ့သုိ႔ လွဴဒါန္းျခင္းမ်ိဳးကုိလည္း ဘုရားအစ႐ိွသည့္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ခ်ီးမႊမ္းၾကေၾကာင္း ေဟာၾကားထား၏။ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ ဤတရားေတာ္ကုိ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟု နာမည္ေပး၍ ရသကဲ့သုိ႔၊ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ ခ်ီးမႊမ္းေသာ အလွဴဟုလည္း နာမည္ေပးမည္ဆိုလွ်င္ ရႏိုင္မည္ျဖစ္၏။

အလွဴဒါနျပဳလုပ္သည့္အခါမွာ အဂၤါရပ္ငါးခ်က္ႏွင့္အညီ လွဴဒါန္းတတ္ၾကရန္ အလြန္ပင္အေရးႀကီး၏။ ဤအဂၤါရပ္ ငါးခ်က္ႏွင့္ ညီညြတ္မွလည္း သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟု ေခၚဆုိထုိက္မွာျဖစ္သကဲ့သုိ႔ သူေတာ္ျမတ္တုိ႔ ခ်ီးမႊမ္းသည့္ အလွဴဟုလည္း ေခၚဆုိႏိုင္မွာျဖစ္၏။ ယင္းအဂၤါရပ္ငါးခ်က္မွာ -

၁။ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ႏွင့္ အလွဴဒါနကုိ ေပးလွဴျခင္း။
၂။ ႐ုိ႐ုိေသေသႏွင့္ အလွဴဒါနကုိ ေပးလွဴျခင္း။
၃။အခ်ိန္ကာလႏွင့္အညီ အလွဴဒါနကုိ ေပးလွဴျခင္း။
၄။ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ အလွဴဒါနကုိ ေပးလွဴျခင္း။
၅။ မိမိႏွင့္သူတစ္ပါးကုိပါ မထိမပါးဘဲႏွင့္ အလွဴဒါနကို ေပးလွဴျခင္းတုိ႔ ျဖစ္၏။

ဤအဂၤါရပ္ငါးခ်က္ႏွင့္အညီ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းၾကမည္ဆုိလွ်င္ ဤကဲ့သုိ႔ေသာအလွဴမ်ိဳးကုိ ဘုရား႐ွင္က သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏အလွဴ (သုိ႔မဟုတ္) သူေတာ္ျမတ္တို႔ ခ်ီးမြမ္းသည့္အလွဴ ေခၚဆုိေၾကာင္း မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့၏။ ဤအဂၤါရပ္ငါးခ်က္ကုိပဲ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီးက သဒၶါၾကည္ညိဳ၊ ႐ုိေသလွစြာ၊ အခါကိုသိ၊ မစြန္းၿငိဘဲ၊ မထိမပါး၊ လွဴတုံျငား၊ ငါးပါးသပၸဳရိသ၊ ျမတ္ဒါန ဟု ေဆာင္ပုဒ္လကၤာ စပ္ဆုိေတာ္မူခဲ့၏။

နံပါတ္တစ္အဂၤါရပ္မွာ သဒၶါၾကည္ညဳိျဖစ္၏။ အလွဴဒါနတစ္ခုျပဳလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ အလွဴ႐ွင္မ်ား၏ သႏၲာန္မွာ ေ႐ွးဦးစြာ ယုံၾကည္မႈသဒၶါတရား ႐ွိေနရမည္။ ျပည့္စုံေနရမည္ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္၏။ ယုံၾကည္မႈသဒၶါတရားသည္ မည္သည့္အေပၚမွာ ယုံၾကည္ရမည္နည္းဆိုလွ်င္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ကံႏွင့္ ကံ၏အက်ိဳး ဤငါးမ်ိဳးတုိ႔၏အေပၚမွာသာ သက္၀င္ယုံၾကည္ရ၏။ ဤငါးမ်ိဳးအေပၚ၌ ယုံၾကည္မႈကုိသာလွ်င္ သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စုံသည္၊ သဒၶါတရားႏွင့္အညီ ေပးလွဴသည္မည္၏။

နံပါတ္ႏွစ္ အဂၤါရပ္မွာ ႐ုိေသလွစြာျဖစ္၏။ နံပါတ္တစ္ အဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စုံၿပီး၍ အလွဴဒါနျပဳလုပ္သည့္အခါမွာလည္း အလွဴ႐ွင္မ်ားသည္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ေနရာထုိင္ခင္းမ်ား ေသသပ္က်နစြာ ခင္းက်င္းေပးထားရ၏။ လွဴဒါန္းဖြယ္ ပစၥည္းမ်ားကုိ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ သန္႔သန္႔႐ွင္း႐ွင္း ျပဳလုပ္ထားရ၏။ အလွဴခံအ႐ွင္ျမတ္တုိ႔အား လွဴဖြယ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ားကို လွဴဒါန္းဆက္ကပ္လွ်င္လည္း သကၠစၥဂါရ၀ ေ႔႐ွထားၿပီး ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစားႏွင့္ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္မႈကို ျပဳၾကရ၏။

နံပါတ္သုံး အဂၤါရပ္မွာ အခါကုိသိျဖစ္၏။ ဤအဂၤါရပ္သည္ အခ်ိန္ကာလကိုၾကည့္ၿပီး ထုိအခ်ိန္ကာလႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေလွ်ာက္ပတ္သည့္ ကာလဒါနအလွဴမ်ိဳးကုိ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ၾကရမည္ဟု ဆုိလိုျခင္းျဖစ္၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကာလဒါနဆုိသည္မွာ ၀ါဆုိေခတ္ကာလမွာ ၀ါဆုိသကၤန္းစသည္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းသကဲ့သုိ႔၊ ကထိန္ေခတ္ကာလတြင္လည္း ကထိန္သကၤန္းစသည္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းျခင္းမ်ိဳးကို ဆုိလိုျခင္းျဖစ္၏။ သူ႔အခ်ိန္ သူ႔ကာလႏွင့္ လုိက္ဖက္ေအာင္ လွဴဒါန္းျခင္းမ်ိဳးကိုပဲ အခါကိုသိဟု ဆုိထားျခင္းျဖစ္၏။

နံပါတ္ေလး အဂၤါရပ္မွာ မစြန္းၿငိဘဲျဖစ္၏။ အလွဴဒါန ျပဳလုပ္သည့္အခါ အလွဴ႐ွင္မ်ား၏ စိတ္သႏၲာန္မွာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနၾကရပါမည္။ လွဴဒါန္းမည့္၊ လွဴဒါန္းသည့္ အလွဴဒါနအေပၚ၊ အလွဴ၀တၳဳအေပၚ ႏွေျမာသည့္စိတ္၊ ဆုတ္နစ္သည့္စိတ္၊ တြန္႔တုိသည့္စိတ္ မထားဘဲႏွင့္ မုတၱစာဂီ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ လွဴဒါန္းတတ္ၾကရမည္၊ လွဴဒါန္းမႈကုိ ျပဳၾကရမည္ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္၏။

နံပါတ္ငါး အဂၤါရပ္မွာ မထိမပါး လွဴတုံျငားျဖစ္၏။ ဤအဂၤါရပ္မွာ အလွဴ႐ွင္မ်ားသည္ ၾကြား၀ါလိုသည့္၊ ထင္ေပၚေစလုိသည့္ အတၱဳကၠံသနစိတ္ ကင္း႐ွင္းၾကရမည္။ အျခားအျခားေသာ သူမ်ား၏ အေပၚမွာလည္း ႏိွမ္ခ်လုိသည့္၊ လႊမ္းမုိးလုိသည့္ ပရ၀မၻနစိတ္၊ အႏိုင္ယူလုိသည့္စိတ္လည္း ကင္း႐ွင္းၾကၿပီး အားလုံး၏အေပၚမွာ မုဒိတာစိတ္ပြားမ်ားၿပီး လွဴဒါန္းတတ္ၾကရမည္ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္၏။

ဤဆုိၿပီးခဲ့သည့္ အဂၤါရပ္ငါးခ်က္ႏွင့္အညီ လွဴဒါန္းတတ္ၾကမည္၊ လွဴဒါန္းၾကမည္ဆုိလွ်င္ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ အလွဴမ်ိဳးကုိ ဘုရားအစ႐ိွသည့္ သူေတာ္ေကာင္း၊ သူျမတ္ေလာင္းမ်ား လွဴဒါန္းၾကသည့္အလွဴႏွင့္ တူညီသည့္အတြက္ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟု ေခၚဆုိထိုက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္အလွဴဒါနျပဳလုပ္ၾကသည့္ အလွဴ႐ွင္၊ အလွဴအမမ်ား၊ ကထိန္ဒကာ၊ ကထိန္ဒကာမမ်ားအေနႏွင့္ ဆင္ျခင္ႏွလုံးသြင္းသင့္သည္မွာ ယေန႔ ယခုလွဴေသာ အလွဴဒါနသည္ သဒၶါအစ႐ိွေသာ အဂၤါရပ္ငါးခ်က္ႏွင့္ ညီညြတ္သည့္အလွဴ ျဖစ္ မျဖစ္ဆုိသည္ကုိ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရမည္၊ ဆင္ျခင္ၾကည့္ရမည္။ ဤကဲ့သုိ႔ ဆန္းစစ္ၾကည့္၊ ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး ဤအဂၤါရပ္ငါးခ်က္ႏွင့္ ညီညြတ္မည္၊ ဤအဂၤါရပ္ငါးခ်က္ႏွင့္အညီ လွဴဒါန္းသည့္ အလွဴဒါနျဖစ္မည္ဆုိလွ်င္ ယေန႔ ယခုလွဴေသာအလွဴကုိ သူေတာ္ေကာင္း၊ သူျမတ္ေလာင္းမ်ား ခ်ီးမႊမ္းၾကမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤအလွဴမ်ဳိးကုိ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟု ေခၚဆုိထုိက္၏။

ဤအဂၤါရပ္ငါးခ်က္၏ အက်ိဳးမ်ားကုိ တစ္ခုခ်င္း ျပန္လည္ဆန္းစစ္ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ နံပါတ္တစ္အဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ သဒၶါၾကည္ညိဳဟူေသာ အဂၤါရပ္ႏွင့္ျပည့္စုံညီညြတ္ၿပီး ေပးလွဴခဲ့မည္၊ ေပးလွဴၾကမည္ဆုိလွ်င္ သဒၶါၾကည္လင္ လွဴဒါန္းလွ်င္ ဆင္းျပင္႐ုပ္ရည္လွ ဆုိသည့္အတုိင္း ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္းမွာ ႐ုပ္ရည္အဆင္း လွပျခင္းအက်ိဳးကုိ ခံစားၾကရပါမည္။ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ ႐ုပ္ရည္လွပၾကသူမ်ားကို ေတြ႔ျမင္လွ်င္ အလွဴဒါနျပဳလုပ္ခဲ့စဥ္၊ ေပးလွဴခဲ့စဥ္က ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရားအျပည့္အ၀ႏွင့္ ေပးလွဴခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သုိ႔ လွပေနၾကသည္ဟု နားလည္သေဘာေပါက္ၾကရမွာျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ႐ုပ္ရည္အဆင္းမလွသူမ်ားကုိ ေတြ႔ျမင္လွ်င္လည္း သဒၶါတရား အားနည္းေသာေၾကာင့္ မလွၾကျခင္းျဖစ္မည္ဟု တရားသေဘာအရ ဆင္ျခင္ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ေတြ႔ျမင္ရမည္ျဖစ္၏။

နံပါတ္ႏွစ္အဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ ႐ုိေသလွစြာဟူေသာ အဂၤါရပ္ႏွင့္ ျပည့္စုံညီညြတ္ၿပီး သကၠစၥဂါရ၀ ေျမာက္စြာ ေပးလွဴခဲ့မည္၊ ေပးလွဴၾကမည္ဆုိလွ်င္ ႐ုိေသလွဴျငား သူ႔စကား အမ်ားနာယူရ ဆုိသည့္အတုိင္း မိမိေျပာဆုိသည့္ စကားကုိ အမ်ားက တေလးတစားလိုက္နာၾက၏။ မိဘတုိ႔၏ စကားကုိ သား၊ သမီးမ်ား ေျမ၀ယ္မက်လိုက္နာၾက၏။ နားေထာင္ၾက၏။ ဆရာသမားမ်ား၏ ဆုိဆုံးမသည့္ စကားကုိ တပည့္မ်ား တစ္ေ၀မတိမ္းလုိက္နာၾက၊ ေဆာင္႐ြက္ေနၾကသည္ကုိ ေလာကမွာေတြ႔ျမင္ေနၾကရ၏။ တရားသေဘာအရ ဆင္ျခင္ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ဤမိဘ၊ ဤဆရာသမားမ်ာသည္ ေပးလွဴခဲ့စဥ္အခါ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တုိ႔အား သကၠစၥဂါရ၀တရား၊ နိ၀ါတတရာမ်ားေ႔႐ွထားၿပီး ေပးလွဴခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၾက၏ဟု နားလည္ၾကရပါမည္။ မိဘမ်ား၏ ဆုိဆုံးမမႈအတုိင္း မလုိက္နာ၊ ဆရာသမားမ်ား၏ သြန္သင္ျပသမႈကုိ မလုိက္နာၾကသည့္ သား၊ သမီးမ်ား၊ တပည့္မ်ားကုိ ေတြ႔ျမင္ရလွ်င္ ဤသား၊ သမီးမ်ား၊ ဤတပည့္မ်ားသည္ အလြန္ဆုိးသည့္ သား၊ သမီးမ်ား၊ တပည့္မ်ားပဲဟု သာမန္ၾကည့္လွ်င္ ဤကဲ့သုိ႔ျမင္တတ္ၾကပါလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တရားသေဘာ႐ႈေထာင့္မွ ၾကည့္လွ်င္ ဤမိဘ၊ ဤဆရာသမ်ားသည္ ေပးလွဴခဲ့စဥ္အခါက သကၠစၥဂါရ၀တရားမ်ား အားနည္းခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ဟု ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္၏။

နံပါတ္သုံးအဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ အခါကုိသိဟူေသာ အဂၤါရပ္ႏွင့္အညီ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကမည္၊ လွဴဒါန္းၾကမည္ဆုိလွ်င္ အခါသိသျဖင့္၊ လွဴတုံလင့္၊ ခ်ိန္သင့္ေကာင္းက်ိဳးရ ဆိုသည့္အတုိင္း အ႐ြယ္အပိုင္းအျခားအလုိက္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ သုံးေဆာင္ခံစားရပါလိမ့္မည္။ အခိ်ဳ႕ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္တြင္ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ သုံးေဆာင္ခံစားခဲ့ၾကရေသာ္လည္း၊ ႀကီးျပင္းလာသည့္အခါ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း သုံးေဆာင္ခံစားၾကရ၏။ အခ်ိဳ႕ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္မွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း သုံးေဆာင္ခံစားခဲ့ၾကရေသာ္လည္း၊ အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္လာသည့္အခါ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ သုံးေဆာင္ခံစားၾကရ၏။ အခ်ိဳ႕အ႐ြယ္သုံးပါးလုံးမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ သုံးေဆာင္ခံစားၾကရ၏။ အခ်ိဳ႕အ႐ြယ္သုံးပါးလုံးမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ သုံးေဆာင္ခံစားၾကရ၏။ ဤကဲ့သုိ႔ သုံးေဆာင္ခံစားၾကရသည္ကုိ တရားသေဘာ႐ႈေထာင့္ကေန ေလ့လာၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ကာလဒါနေျမာက္စြာ လွဴဒါန္းတတ္မႈႏွင့္ ကာလဒါန ခၽြတ္ယြင္းအားနည္းမႈတုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ၾကရသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ၾကရမည္ျဖစ္၏။

နံပါတ္ေလးအဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ မစြန္းၿငိဘဲဟူေသာ အဂၤါရပ္ႏွင့္အညီ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကမည္၊ လွဴဒါန္းတတ္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ မစြန္းၿငိေတာင္း လွဴတုံေ႐ွာင္း အေကာင္းသုံးေဆာင္ရ ဆုိသည့္အတုိင္း ေကာင္းမြန္သည့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိသာ သုံးေဆာင္ခံစားၾကရ၏။ အခ်ိဳ႕ပစၥည္းဥစၥာမ်ား ေပါမ်ားၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မ၀တ္ရက္၊ မစားရက္၊ မသုံးရက္သူမ်ား ေလာကမွာေတြ႔ဖူးၾက၏။ ျဖစ္သလုိ၀တ္၊ ျဖစ္သလုိစား၊ ျဖစ္သလုိေနၿပီး ဆင္းဆင္းရဲရဲႏွင့္ ေသသြားၾက၊ ေသသြားၾကရ၏။ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာသူမ်ားသာ သုံးေဆာင္ခံစားၾကရ၏။ ဤသုိ႔ျဖစ္ရသည္မွာ နံပါတ္ေလးအဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ ေပးလွဴခဲ့စဥ္အခါက ႏွေျမာတြန္႔တုိၿပီး လွဴဒါန္းခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ကုိ ေတြ႔ျမင္သိ႐ိွၾကရမွာျဖစ္၏။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္၀တ္ႏိုင္၊ စားႏိုင္၊ သုံးေဆာင္ႏိုင္သူမ်ားကုိလည္း ေတြ႔ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ ထုိသူမ်ားသည္ ေပးလွဴခဲ့စဥ္အခါက ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာႏွင့္ ေပးလွဴခဲ့ၾက၏။ ႏွေျမာတြန္႔တုိသည့္စိတ္မ႐ိွဘဲ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ မုတၱစာဂီေျမာက္စြာ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္၏ဟု နားလည္ၾကရမွာျဖစ္၏။

နံပါတ္ငါးအဂၤါရပ္ျဖစ္သည့္ မထိမပါး၊ လွဴတုံျငားဟူေသာ အဂၤါရပ္ႏွင့္အညီ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းခဲ့ၾကမည္ဆုိလွ်င္ မထိမပါး လွဴတုံျငားမူ ထုိသည့္သူ၏ ေျပာထူမ်ားျပား စည္းစိမ္အား ငါးပါးရန္မခ ဆုိသည့္အတုိင္း မိမိကုိယ္ကုိ ထင္ေပၚလုိ ၾကြား၀ါလုိသည့္ အတၱဳကၠံသနစိတ္၊ သူတစ္ပါးကုိ ႏွိမ္ခ်လုိသည့္ ပရ၀မၻနစိတ္ မထားဘဲ လွဴဒါန္းၾကသူမ်ား၏ ႐ွာေဖြစုေဆာင္း၍ရလာေသာ စီးပြားဥစၥာမ်ားကုိ ေရ မီး မင္း ခုိးသူ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာ အေမြခံသားဆုိး သမီးဆုိးဟူေသာ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးတုိ႔ ေႏွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီး၍ မရႏိုင္ပါ။ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးေဘးမွ ကင္းေ၀းျခင္းအက်ိဳးေက်းဇူးကုိ ခံစားၾကရမည္ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးေဘးႏွင့္ ေတြ႔ႀကံဳေနရ၍ စီးပြားဥစၥာမ်ား ပ်က္စီးၾကရျခင္းသည္ အလွဴဒါနျပဳလုပ္ခဲ့စဥ္အခါက မိမိသူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားတုိ႔ကို ထိပါးပုတ္ခက္ၿပီး လွဴဒါန္းခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ဟု နားလည္ၾကရမည္ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အထက္ေဖာ္ျပပါ အဂၤါရပ္မ်ားကုိၾကည့္၍ အလွဴဒါနျပဳလုပ္ၾကမည့္ အလွဴ႐ွင္မ်ား၊ အလွဴ႕အမမ်ား၊ အလွဴဒါနျပဳလုပ္ေနၾကသည့္ အလွဴ႕႐ွင္မ်ား၊ အလွဴ႕အမမ်ားသည္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟူေသာနာမည္ႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ညီညြတ္မႈ ႐ိွ၊ မ႐ိွ ဆန္းစစ္ၾကည့္သင့္၏။ သင့္ေလ်ာ္ညီညြတ္မႈ႐ိွလွ်င္ ယေန႔ ယခုလွဴဒါန္းေသာ အလွဴသည္ သူေတာ္ေကာင္း၊ သူျမတ္ေလာင္းမ်ား ခ်ီးမႊမ္းေသာအလွဴ၊ သင့္ေလ်ာ္ညီညြတ္မႈ မ႐ိွေသလွ်င္လည္း သင့္ေလ်ာ္ညီညြတ္မႈ႐ိွေအာင္ လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ျပဳျပင္ၿပီး သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏အလွဴမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္၊ သူေတာ္ျမတ္တုိ႔ ခ်ီးမႊမ္းသည့္ အလွဴမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ၊ ျမတ္နိဗၺာန္ကုိလည္း ျမတ္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ၾကပါေစဟု ပတၳနာျပဳလ်က္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ အလွဴဟူေသာ ေဆာင္းပါးကို အဆုံးသတ္လုိက္ပါ၏။

မွတ္ခ်က္။ ။ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အာ႐ွေတာ္၀င္ အထူးကုေဆးခန္းႀကီးတြင္လည္းေကာင္း၊ ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕၊ စံျပရပ္ကြက္၊ ၀ိဇယမဂၤလာ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္တြင္ လည္းေကာင္း ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ကထိန္အႏုေမာဒနာ တရားကို ျပင္ဆင္၍ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါ၏။



ကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ အျပည့္အ၀ျပဳလုပ္ခြင့္ရ၊ ႐ွင္ ရဟန္းျပဳခြင့္လည္းရ၊ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ၊ ျဗဟၼာခ်မ္း သာ၊ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိလည္း ရ႐ိွေအာင္ ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ လူ႔ဘ၀သည္ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ေနရာေဒသ ျဖစ္၏။ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ေနရာေဒသျဖစ္သည့္ လူ႔ဘ၀ကုိ ရ႐ိွေနၾကသူတုိ႔သည္ ကုသုိလ္တရားတုိ႔၌ ေမ့ေလ်ာ့ၿပီး အာ႐ုံငါးပါး ကာမဂုဏ္တရားတုိ႔ကုိ ခင္မင္လုိက္စားကာ ေန႔ရက္မ်ား မကုန္လြန္သင့္ေပ။ အကယ္၍ ကုသုိလ္တရား တုိ႔ကုိ ေမ့ေလ်ာ့ကာ အာ႐ုံငါးပါး ကာမဂုဏ္တရားတုိ႔ႏွင့္ လုိက္စားေပ်ာ္ပါးၿပီး ေသလြန္လွ်င္ အပါယ္ဆင္းရဲ၌ နစ္မြန္း ေမ်ာပါရမည္ျဖစ္၏။ လူ၊ နတ္၊ နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာတုိ႔ႏွင့္လည္း ေ၀းကြာမည္သာျဖစ္၏။ အပါယ္ဆင္းရဲ၌ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ နစ္မြန္းေမ်ာပါရမည့္အျဖစ္ကုိ ဆင္ျခင္စဥ္းစား သင့္၏။

လူ႔ဘ၀မွ ေသဆုံးၾကသူတုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အပါယ္သုိ႔ က်ေရာက္ၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သာ မ်ားေၾကာင္း၊ လူ႔ျပည္၌ ျပန္ျဖစ္ၾကသူ နည္းေၾကာင္းတုိ႔ကို မဟာ၀ဂၢသံယုတ္ (သံ၊ ၃၊ ၄၁၂) ၌ ဤသုိ႔ျပဆုိထား၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လက္ သည္းဖ်ားေပၚ၌ ေျမမႈန္႔အနည္းငယ္ကို တင္ထား၍ ဤလက္သည္းဖ်ားေပၚ၌ တင္ထားေသာ ေျမမႈန္႔ႏွင့္ ဤကမၻာ ေျမႀကီးသည္ အဘယ္ကပုိ၍ မ်ားသနည္းဟု ရဟန္းတုိ႔ကို ေမးေတာ္မူေသာအခါ လက္သည္းဖ်ားေပၚ၌ ျမတ္စြာဘုရား တင္ထားေသာ ေျမမႈန္႔သည္ အနည္းငယ္သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကမၻာေျမႀကီးသည္ မေရမတြက္ႏိုင္ ေအာင္ မႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾက၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လက္သည္း ေပၚ႐ိွ ေျမမႈန္႔ႏွင့္ ကမၻာေျမႀကီးတုိ႔ကုိ ဥပမာျပဳ၍ ဤအတူပင္ လူ႔ဘ၀မွ စုေတၿပီး လူ႔ဘ၀၌ ျပန္ျဖစ္ၾကေသာ သတၱ ၀ါတုိ႔သည္ နည္းပါးေၾကာင္း၊ အပါယ္ငရဲ၌ ျဖစ္ၾကေသာ သတၱ၀ါတုိ႔သည္သာ ပုိ၍မ်ားေၾကာင္း ရဟန္းတုိ႔ကို ေဟာ ၾကားေတာ္မူ၏။

ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားျပသသည့္ တရားေတာ္မ်ားကုိ သိ႐ိွနားလည္ၿပီး ေကာင္းမႈကုသုိလ္တုိ႔ကို ျပဳလုပ္ၾကရ မည္။ ယခုအခါတြင္ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ဆဲကာလျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တရားစစ္ တရား မွန္မ်ား အထင္အ႐ွား႐ိွ၏။ ထုိ႔ျပင္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ တရားေတာ္မ်ား မေပ်ာက္ပ်က္ရ ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ေနၾကေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားလည္း အထင္အ႐ွား႐ိွေန၏။ ဤကဲ့သုိ႔ အခြင့္ အခါေကာင္းေသာ ကာလကုိ ရေနၾကသူတုိ႔သည္ ပ်င္းရိေမ့ေလ်ာ့ကာ မေနသင့္ေပ။

ကာမဂုဏ္အာ႐ုံတုိ႔ အေပၚ တပ္မက္မႈရာဂကုိ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ေကာင္းမႈကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္အားထုတ္ေနလွ်င္ ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာ ႏွစ္ျဖာေသာ ေလာကတြင္ ခ်မ္းသာသုခကုိ အစဥ္ထာ၀ရ ခံစားၾကရ မည္ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ခုိက္တြင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတုိ႔ကို ျပဳလုပ္ေဆာင္႐ြက္ မႈ၊ လုိက္နာက်င့္ႀကံမႈ မ႐ိွလွ်င္ အမုိက္မဲဆုံးေသာပုဂၢိဳလ္သာ ျဖစ္မည္။ ထုိ႔ျပင္ အခြင့္သာဆဲတြင္ ႀကိဳးစားအားခဲၿပီး မေဆာင္႐ြက္လွ်င္လည္း သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ႏွင့္ လြဲမည္မွာလည္း ေသခ်ာ ၏။ အခြင့္သာေနတုန္းအခ်ိန္တြင္ သံသရာ၀ဋ္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္မႈမ႐ိွလွ်င္လည္း ေနာင္ဘ၀ ဆက္တုိင္း အ႐ႈံးႏွင့္သာ ရင္ဆုိင္ရမည္ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ တန္ဖုိး႐ိွလွေသာ လူ႔ဘ၀ကုိ ရ႐ိွေနၾကေသာ သူတုိ႔သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ဆဲျဖစ္ေသာ ယခုအခ်ိန္တြင္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတုိ႔ကို လုိက္စားၾကရမည္။ အခြင့္သာေနဆဲမွာ အားခဲၾကရမည္။ အခြင့္သာေနတုန္းမွာ တရားဓမၼတုိ႔ကို ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ၿပီး က်င့္ႀကံအားထုတ္ ၾကရမည္ျဖစ္၏။ ဤကဲ့သုိ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ တန္ဖုိး႐ိွလွေသာ လူ႔ဘ၀ကုိ ရ႐ိွက်ိဳးနပ္မည္ျဖစ္၏။

လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးသည္လည္း တပည့္ျဖစ္သူ ေမာင္ၾသဘာအား အာ႐ုံငါးပါး ကာမဂုဏ္တရားတုိ႔ႏွင့္ လုိက္စားေပ်ာ္ပါးကာ ေန႔ရက္မ်ားကုန္ၿပီး ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ေမ့ေလ်ာ့၍မေနသင့္ေၾကာင္းကုိ ဂမၻီရကဗ်ာက်မ္း (ႏွာ၊ ၉၂) ၌ သံေ၀ဂေတးထပ္ျဖင့္ ဤသုိ႔ဆုံးမေတာ္မူခဲ့၏။

ငါးအာ႐ုံ ဘင္စု၊
ခင္မႈႏွင့္ေန႔ကုန္။
နင္ယခုေမ့ပုံလုိ ေတြ႔မႀကံဳစခန္း၊
ပါယ္ေလး၀ ေသာကဘုံမွာ
ေမ်ာရ႐ုံ ႐ိွေတာ့ခမန္း။

ေအာက္အ၀ီစိ ေသာင္းအငူမွာ
ေခါင္းမျပဴစတန္း
ႏွစ္အ႐ွည္ နစ္မည္လမ္းကိုလ
နင္ေမွ်ာ္စမ္း နင့္ကုိယ္
ေဒသနာ ထင္အလင္းရယ္နဲ႔
နင္အဖ်င္း ပုိထက္သာပုိ။

သည္ေလာဘ စ႐ုိက္အုိကုိ
မလုိက္လုိ ေ႐ွာင္ပစ္လုိ႔
ေနာင္အသစ္ တကယ္ျပင္လွ်င္ ေကာင္းဘုိ႔အစဥ္
ခြင့္သာခုိက္ကမ မလုိက္ခ်င္လွ်င္ အမုိက္နင့္ျပင္ ႐ိွေသးေလလိမ့္လား။

ခြင့္သာဆဲကမ မခဲခ်င္လွ်င္ အလြဲနင့္ျပင္ ႐ိွေသးေလလိမ့္လား။

ခြင့္သာတုန္းကမ မ႐ုန္းခ်င္လွ်င္ အ႐ႈံးနင့္ျပင္ ႐ိွေသးေလလိမ့္လား။


တကၠသုိလ္ေမာင္ပညာ



အစဥ္အလာေျပာဆုိေနၾက ၾကားဖူးနား၀႐ွိေနၾကေသာ စကားမွာ ငယ္စဥ္အခါတြင္ ပညာ႐ွာၾကရမည္။ ပညာ႐ွာရမည့္ အ႐ြယ္သည္ ငယ္စဥ္အခါတြင္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ကေလးသူငယ္မ်ားသည္ ပထမအ႐ြယ္တြင္ ပညာသင္ယူရသည္ကုိ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္၀င္းစားမႈမ႐ိွဘဲ ပ်င္းရိတတ္ၾက၏။ ေက်ာင္းလည္း ေျပးတတ္ၾက၏။ မိဘမ်ားက အတင္းအၾကပ္တုိက္တြန္း ဆုံးမ မာန္မဲ၍ ေက်ာင္းသုိ႔ ေစလႊတ္ရသည္လည္း ႐ိွ၏။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေက်ာင္းမတက္ဘဲေနရသည္ကို ေပ်ာ္ေနတတ္၏။ အေၾကာင္းမွာ ေက်ာင္းတက္ရသည့္အခါ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက သင္ခန္းစာမ်ားကို ေမးေလ့႐ိွ၏။ မေျဖႏိုင္ပါက ႐ုိက္၍ဆံုးမျခင္း၊ ထုိင္ထလုပ္ ခုိင္း၍ ဆုံးမျခင္း၊ မာန္မဲ၍ ဆုံးမျခင္းတုိ႔ကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းသြားရမည္ကို ထိတ္လန္႔ေန ျခင္းျဖစ္၏။ ေက်းလက္ေတာ႐ြာမ်ားတြင္ အမ်ားအားျဖင့္ ႀကဳံေတြ႔ရသည္မွာ သင္ခန္းစာမ်ားကို နားမလည္ပါက ႐ွင္းျပႏိုင္သည့္သူ၊ ႐ွင္းျပႏိုင္မည့္သူ မ႐ိွျခင္းေၾကာင့္လည္း ကေလးသူငယ္မ်ားမွာ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာ၊ ဆရာမ ဆူမည္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ေနၾက၊ ထိတ္လန္႔ေနၾကျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို မိဘမ်ားထက္ပင္ ပို၍ ေလးစားၾကေသာေၾကာင့္လည္း နားမလည္သည့္ သင္ခန္းစာမ်ားကုိ မေမးမျမန္းဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတတ္ ၾကျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ထုိ႔ျပင္ မိဘမ်ားဆင္းရဲႏြမ္းပါးျခင္းေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းစာအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈ နည္းပါးျခင္းလည္း ႐ိွတတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေက်းလက္ေတာ႐ြာမ်ားတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ပညာသင္ၾကား ရမည့္ အရြယ္တြင္ ေလလြင့္ေနၾက၊ ပ်က္စီးေနၾကရသည္ကို ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ ေတြ႔ျမင္ေနၾကရျခင္းျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႔ ကေလးသူငယ္မ်ားမွာ ပညာသင္ၾကားရမည့္အ႐ြယ္ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ျခင္းမ႐ိွဘဲ ၀မ္းေရးအတြက္၊ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အ႐ြယ္ႏွင့္မတန္ေအာင္ ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွားေနၾကရ၏။ ဤကဲ့သုိ႔ အျဖစ္မ်ိဳး မေတြ႔ႀကဳံၾက ေစရန္ မသိနားမလည္ေသးသည့္ အ႐ြယ္မေရာက္ေသးေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားအား ပညာသင္ၾကားေရး၌ စိတ္၀င္တစား ႐ိွလာေစရန္၊ ပညာေရးအလားအလာ႐ိွေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားအား ႀကိဳးစားသင္ယူလုိစိတ္ ျပင္းပ် ထက္သန္လာေစရန္၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ ၀ုိင္း၀န္း ကူညီ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးၾကရန္ႏွင့္ အခမဲ့ပညာဒါနမ်ားလည္း ျဖန္႔ျဖဴးေပးႏိုင္ၾကရန္ အထူးတလည္ လုိအပ္လ်က္႐ွိ၏။

ပညာသင္ၾကားရမည့္အ႐ြယ္တြင္ ေလလြင့္ေနၾကျခင္းသည္ မိမိဘ၀၊ မိမိပတ္၀န္းက်င္ တုိးတက္မႈကို မ်ားစြာ ဆုတ္ယုတ္သြားေစႏိုင္၏။ ပညာတတ္မွလည္း အရာရာကို ႏိႈင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္ စဥ္းစားေတြးေခၚ ဆုံးျဖတ္ ႏိုင္၏။ အေျပာအဆုိ အေနအထိုင္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ႏိုင္၏။ အမ်ားအက်ိဳးကိုလည္း မ်ားစြာသယ္ပိုး ႐ြက္ေဆာင္ ေပးႏိုင္၏။ အမ်ားသူငွာကိုလည္း အသိပညာမ်ား အတတ္ပညာမ်ား မ်ားစြာျဖန္႔ျဖဴးေပးႏိုင္၏။ ပညာ႐ွင္တစ္ဦး တစ္ေယာက္ ေပၚေပါက္လာပါက ရပ္႐ြာနယ္ပယ္သည္ မ်ားစြာတင့္တယ္ႏိုင္၏။ တုိးတက္မႈမ်ားစြာလည္း ျဖစ္ ထြန္းလာႏိုင္၏။ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးကို ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ သိ႐ိွႏိုင္၏။ ပညာတတ္ေသာႏိုင္ငံႏွင့္ ပညာမဲ့ေသာ ႏိုင္ငံတုိ႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာသည့္ႏွင့္အမွ် လုိက္၍ မမီႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ တိုးတက္မႈမ်ား ဆုတ္ ယုတ္မႈမ်ား မ်ားစြာကြာျခားေနသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရမည္ျဖစ္၏။ ပညာတတ္ႏိုင္ငံမ်ားသည္ မ်ားစြာခ်မ္းသာေန ၾကၿပီး၊ ပညာတတ္မထြန္းကားေသာ ထြန္းကားမႈနည္းပါးေသာ ႏိုင္ငံ၊ ပညာတတ္ထြန္းကားေသာ္လည္း ပညာ တတ္ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိ အေလးမထား ဦးစားမေပးေသာ ႏိုင္ငံသည္ ၾကာေလ ဆင္းရဲေလ၊ ၾကာေလဆင္းရဲတြင္းနက္ ေလသာ ျဖစ္ေနၾကရ၏။

ပညာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အသိဥာဏ္ပညာလည္း ေခါင္းပါးသထက္ ေခါင္းပါးလာၾက၏။ အသိဥာဏ္ ေခါင္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲ၊ ဆင္းရဲျခင္းေၾကာင့္ အက်င့္စာရိတၱမ်ား ခၽြတ္ယြင္းပ်က္စီးလာၾက၏။ ၾကင္နာမႈ ညွာတာမႈစတဲ့ ျဗဟၼစုိရ္တရားမ်ား တစ္စတစ္စ ပုိ၍ပုိ၍ေခါင္းပါးလာေနၾက၏။ ကုိယ္ႀကီးပြားခ်မ္းသာ ေရးအတြက္ ေ႐ွ့႐ႈလာသျဖင့္ အတၱစိတ္မ်ားလည္း မသိမသာလႊမ္းမုိးလာေနၾက၏။ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေ႔႐ွတန္းမတင္ဘဲ၊ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ မိမိအက်ိဳးကို ေ႔႐ွတန္းတင္ေနၾက၏။ မွ်တမႈ ညီညြတ္မႈမ႐ိွ၊ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ျဖစ္လာၾက၏။ ဤကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းမွာ ငယ္စဥ္အခါ ပညာ႐ွာရ မည့္ အရြယ္္တြင္ ပညာမသင္ၾကားႏိုင္ျခင္း၏ ေဘးထြက္ဆုိးက်ိဳးမ်ားဟု ဆုိရမည္ျဖစ္၏။

ပညာေရးကို အမွီျပဳၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳရျခင္းသည္ မ်ားစြာစိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္ ၏။ ပညာတတ္မွ စီးပြားဥစၥာကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ႐ွာေဖြႏိုင္၏။ စည္းကမ္းတက်လည္း သုံးစြဲတတ္၏။ အသုံး အျဖဳန္းကိုလည္း ေကာင္းစြာနားလည္ႏိုင္သကဲ့သုိ႔ အဆုိးအေကာင္းကိုလည္း ေ၀ဖန္ပုိင္းျခား ဆန္းစစ္ႏိုင္၏။ ပညာတတ္သူႏွင့္၊ ပညာတတ္ထြန္းကားေသာတုိင္းျပည္ကို လူတုိင္းလုိလားၾက၏။ ေလးစားျမတ္ႏိုးၾက၏။ တန္ဖုိးလည္း ထားၾက၏။ အေၾကာင္းမွာ ပညာျမင့္မွ လူမ်ိဳးတင့္မည္ဟု နားလည္ၾကထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း လူႀကီးသူမမ်ားက ငယ္စဥ္အခါ ပညာ႐ွာဟု ဆုိခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ငယ္စဥ္အခါ ပညာ႐ွာဆုိ သည့္ စကားကိုပင္ ပထမအ႐ြယ္မွာ ပညာ႐ွာဟုလည္း ဆုိတတ္ၾကေသး၏။ မွန္ပါသည္။ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းကို သုံးပုိင္းပုိင္း၍ ဆုိထားသည့္ စကားျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေ႐ွးပညာ႐ိွ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ပထမအ႐ြယ္တြင္ ပညာ၊ ဒုတိယအ႐ြယ္တြင္ ဥစၥာ၊ တတိယအ႐ြယ္တြင္ ဘာ၀နာ ဟု သုံးပိုင္းပုိင္း၍ သတ္မွတ္ခဲ့ၾက၏။

ပထမအ႐ြယ္ ငယ္႐ြယ္စဥ္မွာ ပညာ႐ွာထားမွ ဒုတိယအ႐ြယ္တြင္ စီးပြားဥစၥာကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ မပင္ မပန္း လုပ္ကိုင္႐ွာေဖြႏိုင္၏။ ဒုတိယအ႐ြယ္ စီးပြားေရးေျပေျပလည္လည္ ႐ွာေဖြထားႏိုင္မွလည္း တတိယ အ႐ြယ္တြင္ တရားဘာ၀နာလုပ္ငန္းကို စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ အားထုတ္ႏိုင္မည္ျဖစ္၏။ အစဥ္အဆက္ ဘ၀တစ္ ေလွ်ာက္လံုး ခ်မ္းသာေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနႏိုင္ရန္ အစေကာင္းရန္ လုိအပ္လွ၏။ အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာ ဟု ေ႐ွးေ႐ွးပညာ႐ိွႀကီးမ်ား အစဥ္အဆက္ ေျပာခဲ့ၾက၏။ အစျဖစ္သည့္ ငယ္႐ြယ္စဥ္အခါက ပညာေရးကုိ ေကာင္းမြန္ စြာ မသင္ၾကားခဲ့ရသူမ်ားသည္ စား၀တ္ေနေရးတုိ႔အတြက္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ ႐ွာေဖြစားေသာက္ ၾကရၿပီး ဘ၀ေန၀င္ကာ မုိးခ်ဳပ္ခဲ့ၾကရ၏။ ထုိအခါ ေနာင္တႀကီးစြာ ရတတ္ၾက၏။ ငယ္စဥ္က ပညာမသင္ႏိုင္ျခင္း ေၾကာင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲရသည္ဟုလည္း သိျမင္လာၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္အခ်ိန္ကား ေႏွာင္းသြားခဲ့၏။ ေဟာင္းသြားခဲ့၏။ အသိေတြ ေနာက္က်ခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သလုိႏွင့္ ဘ၀႐ွင္သန္ႏိုင္ေရး အတြက္ ဆင္းဆင္းရဲ ရဲ ႐ုန္းကန္ေနၾကရ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မိဘမ်ားသည္ သားသမီးမ်ားအား သူတုိ႔ကဲ့သို႔ ဘ၀ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း မ႐ုန္းကန္ေစခ်င္ၾက။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာႏွင့္ ဘ၀ကို ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊားေစခ်င္ၾက၏။ ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္ၾက၏။ ပညာတတ္မွ လူရာ၀င္ တင့္တယ္မည္ကိုလည္း နားလည္လာၾက၏။ သုိ႔အတြက္ ရင္ေသြးငယ္မ်ားအား ပညာေရးျဖင့္ ဘ၀ကို ရင္ဆုိင္ ႏိုင္ရန္၊ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္ ေက်ာင္းထားေပးၾက၏။ စီးပြားေရးအဆင္ေျပၾကသည့္ မိဘမ်ား ကလည္း အဆင့္ျမင့္ က်ဴ႐ွင္မ်ား၊ ေဘာဒါေဆာင္မ်ားတြင္အပ္ကာ ပညာသင္ၾကားေစၾက၏။ ယေန႔ေခတ္ လူငယ္မ်ားသည္ ေနာင္ေသာအခါ အႀကီးအကဲမ်ားျဖစ္လာၾကမည္မွာ အမွန္တကယ္ပင္ျဖစ္၏။ ပညာတတ္ အသုိင္းအ၀ုိင္းမွ အႀကီးအကဲျဖစ္ပါမွလည္း အစစအရာရာတုိးတက္လာႏိုင္၏။ ပညာမတတ္သူမ်ား၊ ပညာ မဲ့သူ မ်ား အႀကီးအကဲျဖစ္လာပါက တုိင္းသူျပည္သားမ်ားမွာ မ်ားစြာနစ္နာၾကရ၏။ ဆင္းရဲသည့္ ဘ၀မွ ႐ုန္းထြက္ ႏိုင္ရန္ လြန္စြာခဲယဥ္းလွ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငယ္စဥ္အခါမွာ ပညာသင္ထားၾကရန္ အထူးလုိအပ္လွ၏။

ပညာတတ္ေရးသည္ အဓိကအခန္းက႑မွ ပါ၀င္ေနလ်က္႐ွိေသာေၾကာင့္ ပညာေရးကို ဦးစားေပးသင့္ ၏။ ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသုိ႔ ခ်ီတက္ရာတြင္လည္း ပညာေရးသည္ အလြန္အေရးပါ ေသာေၾကာင့္ ပုိစတာမ်ား ဆုိင္းဘုတ္မ်ားတြင္ ပညာေရးျဖင့္ ေခတ္မီဖြ႔ံၿဖိဳးတုိးတက္ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္မည္ဟု ေၾကညာထားၾကျခင္းျဖစ္၏။ ႏုိင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ အဓိက အေရးပါဆုံးေသာအခ်က္မွာ ပညာ ေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးပင္ျဖစ္၏။ ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးကို တုိးတက္သည့္ ႏိုင္ငံတုိင္း အဓိကထားေဆာင္႐ြက္ ေနၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း တုိးတက္သည္ထက္တုိးတက္ ေအာင္ျမင္သည္ထက္ ေအာင္ျမင္ေနၾကၿပီး ေခတ္ႏွင့္ အညီ ရင္ေဘာင္တန္းကာ ေနထုိင္ႏိုင္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဤသည္ကုိပင္ ပညာသည္ လူ၏တန္ဖုိး၊ တုိင္းျပည္၏ တန္ဖုိးဟုပင္ ဆုိသင့္လွသည္မဟုတ္ပါေလာ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ တုိးတက္မႈကို လုိလားၾကသူ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈကုိ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾကသူ၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈ ကို ႏွစ္သက္ၾကသူတုိင္းသည္ ပညာေရးကို အထူးတလည္ အေလးေပးေဆာင္႐ြက္သင့္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းေန အ႐ြယ္ ကေလးသူငယ္မ်ားအားလုံး ပညာသင္ၾကားႏိုင္ရန္ ေထာက္ပံ့ကူညီလွဴဒါန္းေပးသင့္ေၾကာင္း၊ ၿမဳိ႕နယ္ အသီးသီး၊ ေက်းလက္ေတာ႐ြာ အသီးသီးတြင္ စာၾကည့္တုိက္မ်ား ထား႐ိွႏိုင္ေရး၊ စာအုပ္စာေပမ်ား၊ ဂ်ာနယ္ မ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ား ထား႐ိွေပးႏိုင္ေရးတုိ႔ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အေလးထားေဆာင္႐ြက္သင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ငယ္စဥ္အခါ ပညာကို ႀကိဳးစား သင္ယူေစခ်င္ေၾကာင္း၊ သင္ယူသင့္ေၾကာင္းတုိ႔ကို တင္ျပလုိက္ရပါသည္။

တကၠသုိလ္ေမာင္ပညာ

အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးထဲတြင္ ဆရာသည္ တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္၏။ ဆရာသည္ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာဟူ၍ အသီးသီးရွိ၏။ ထိုဆရာအသီးသီးတုိ႔ထံမွ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ယူၾကရ၏။ ဆရာတုိ႔၏ သြန္သင္ျပသမႈေၾကာင့္ အေကာင္း အဆုိး၊ အေၾကာင္း အက်ိဳးတုိ႔ကို ေ၀ဖန္စိစစ္ ခြဲျခားႏိုင္၏။ ဆရာတုိ႔သည္ လည္း မိမိတုိ႔ထံမွ ပညာရည္ႏို႔ေသာက္စုိ႔ၾကေသာ တပည့္မ်ားစြာတုိ႔အား ေက်ာသား ရင္သားမခြဲျခားဘဲ အတတ္ ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးေလ့႐ိွၾက၏။ တတ္ေျမာက္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာ၊ လိမၼာယဥ္ေက်းေစခ်င္ေသာ ေစတနာ အျပည့္အ၀ထားကာ သင္ၾကားေပးၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာမ်ားကို အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးထဲတြင္ ထည့္ သြင္းထားျခင္းျဖစ္၏။

ဆရာအားလုံးထဲတြင္ အျမတ္ဆုံးေသာဆရာ၊ အသာလြန္ဆုံးေသာဆရာ၊ အႏိႈင္းမဲ့ဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စုံျပည့္၀ ေသာ ဆရာမွာ ျမတ္စြာဘုရားပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း သတၳာ ေဒ၀ မႏုႆာနံ = လူ၊ နတ္တုိ႔၏ဆရာဟု ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ကုိးပါးထဲတြင္ ထည့္သြင္းထားျခင္းျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားကုိ လူ၊ နတ္တုိ႔၏ ဆရာတစ္ဆူအျဖစ္ ထည့္သြင္းရျခင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးထဲတြင္ ပါ၀င္ရျခင္းကုိ ၾကည့္လွ်င္ ဆရာတင္ထုိက္ေသာဂုဏ္၊ ေလးစားထိုက္ ေသာဂုဏ္၊ ျမတ္ႏိုးထုိက္ေသာဂုဏ္တုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စုံေနသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ၾကရမည္ျဖစ္၏။ ေ၀ေနယ်တုိ႔အတြက္ အနစ္နာခံကာ ပါရမီေတာ္မ်ားကုိ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ၿပီး ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ရ၏။ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ၿပီး သည္မွစ၍ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာတုိ႔၏ ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာအလုိ႔ငွာ အ၀ိဇၨာအေမွာင္ထုကုိ ႐ွင္းလင္းေပးခဲ့၏။ ၀ိဇၨာ အလင္းေရာင္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ သစၥာအလင္းေရာင္ကုိ မီးေမာင္းထုိးျပေတာ္မူခဲ့၏။ ေ၀ေနယ်တုိ႔၏ အပူ ေသာကမီးကုိ ၿငိမ္းေအးေစမည့္ ဓမၼေဆးကုိ တုိက္ေကၽြးေပးခဲ့၏။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဓမၼေဆး၊ ဓမၼေရေအးကုိ နည္းမွန္ လမ္းမွန္အတုိင္း လုိက္နာေဆာင္႐ြက္ၾကသူ၊ ေသာက္သုံးၾကသူတိုင္း ခ်မ္းသာသုခႏွင့္ ျပည့္စုံမႈကုိ အျပည့္အ၀ ရ႐ိွခံစားခဲ့ၾကရ၏။ ဓမၼေဆးကုိ ေသာက္သုံးခြင့္ရပါက ခ်မ္းသာသုခကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္မည့္သူမ်ားကုိ ေတြ႔ျမင္လွ်င္လည္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေ႐ြး၊ ေန႔ ညဥ့္မေ႐ြး၊ အခ်ိန္အခါမေ႐ြး၊ ေနရပ္ေဒသမေ႐ြး၊ ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ မႈကုိ ပဓာန မထားဘဲ အေရာက္သြား၍ တုိက္ေကၽြးေတာ္မူခ့ဲ၏။ ေပးဆပ္လုိမႈ၊ ခ်မ္းသာလုိမႈ သက္သက္သာ အဓိက ထား၍ ၾကြေရာက္ေတာ္မူျခင္းလည္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာတုိ႔၏ အေလးအနက္ ဦးခုိက္ပူေဇာ္မႈကုိ ခံယူေတာ္မူထိုက္သည့္ ဆရာတစ္ဆူဟု ဆုိထားျခင္းျဖစ္၏။ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ဆရာမ်ိဳးကား ျမတ္စြာဘုရား တစ္ပါးတည္းသာ႐ွိပါ၏။ အတုမ႐ိွေသာ ဆရာ၊ အတူမ႐ိွေသာ ဆရာျမတ္သာ ျဖစ္ပါ၏။ ေတြ႔ႀကဳံ ရရန္ လြန္စြာခဲယဥ္းလွပါ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း အတုမ႐ိွေသာ ဆရာ၊ အတူမ႐ိွေသာ ဆရာကဲ့သုိ႔ဆရာမ်ိဳးကုိ ႏိႈင္း ယွဥ္၍ မရႏိုင္ေသာ္လည္း စိတ္ထားျမင့္ျမတ္စြာျဖင့္ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားျပသေပးေနၾက ေသာ ဆရာမ်ားလည္း ဤေလာကတြင္ မ်ားစြာ႐ိွပါ၏။ ထုိဆရာမ်ားကိုလည္း ႐ုိေသသင့္၊ ျမတ္ႏိုင္းသင့္လွပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးတြင္ ထည့္သြင္း၍ တံဆိပ္ခပ္ႏွိပ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

ဆရာတစ္ေယာက္၏ စိတ္ဓာတ္ကား အလြန္ျဖဴစင္လွ၏။ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳရာမွာလည္း အလြန္စင္ ၾကယ္လွ၏။ သမၼာအာဇီ၀လည္းက်လွ၏။ ဆရာမ်ားသည္ တပည့္မ်ားအေပၚ ေစတနာ၊ ၀ါသနာ၊ အနစ္နာ၊ အၾကင္နာ၊ နည္းနာဟူေသာ နာငါးနာထားကာ သင္ၾကားေပးေလ့႐ိွၾက၏။ တပည့္မ်ားအေပၚ မုန္းတီး စိတ္ကင္း ႐ွင္းစြာျဖင့္ သင္ၾကားျပသေပးေလ့လည္း႐ိွၾက၏။ အျပစ္ျပ၍ ဆိုဆံုးမရသည့္အခါ လိမၼာေစခ်င္၊ သိေစခ်င္၊ တတ္ ေစခ်င္၍သာ ဆုိဆုံးမျခင္းျဖစ္၏။ မုန္းတီး၍ ဆုံးမျခင္းမ႐ိွ။ မိမိသင္ၾကား ျပသေပးလုိက္ေသာ တပည့္မ်ား ထူးခၽြန္ ေျပာင္ေျမာက္လာပါက ဆရာတို႔၏ စိတ္ႏွလုံး၀ယ္ ပီတိတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ဖုံးလွ်က္႐ိွ၏။ ဤသည္မွာ ဆရာတုိင္း၏ တပည့္မ်ားေပၚတြင္ ျဖစ္ေပၚေလ့႐ိွေသာ ထား႐ိွေလ့႐ိွေသာ မြန္ျမတ္သန္႔စင္ေသာစိတ္ဓာတ္ပင္ျဖစ္၏။ ထု႔ုိေၾကာင့္ လည္း ဆရာမ်ားအေပၚတြင္ တပည့္မ်ားက ခ်စ္ေၾကာက္႐ုိေသၾက၊ ျမတ္ႏုိးၾကျခင္းျဖစ္၏။

ဆရာတုိ႔၏ ဂုဏ္ရည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္တြင္ အတတ္လည္းသင္၊ ပဲ့ျပင္ဆုံးမ၊ သိပၸမခ်န္၊ ေဘး ရန္ဆီးကာ၊ သင့္ရာအပ္ပုိ႔ ဆရာတုိ႔ က်င့္ဖုိ႔၀တ္ငါးျဖာဟု ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေဖာ္ညႊန္ ျပထားသည္ကို ေတြ႔႐ိွရ သိ႐ိွရ၏။ ဤဂုဏ္ရည္အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္အညီလည္း ေနထုိင္က်င့္သုံးၾကသည္ကို ေတြ႔ျမင္ေနၾကရ၏။ ထုိ႔သုိ႔ေသာ ဂုဏ္ရည္အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္ျပည့္စုံေသာေၾကာင့္လည္း ဆရာဟု ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည့္အျပင္ ျမင့္ျမတ္ေသာ လုပ္ငန္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္း ဆရာဆုိသည့္နာမည္ေ႔႐ွတြင္ ၀ိေသသနမ၍ ျမတ္ဆရာဟုပင္ တင္စားခဲ့ၾက ျခင္းျဖစ္၏။

ထုိ႔ျပင္ မာန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကလည္း မဃေဒ၀ လကၤာသစ္၌ ရတနာတစ္ဆူ ဘသည္းအူကား နာနာ ၾကင္ၾကင္ အျပစ္ျမင္တုိင္း ၀မ္းတြင္မသုိ ဟုတ္တုိင္းဆုိ၍ က်ိဳးလုိစိတ္က ဆုံးမတတ္သူ ဆရာဟူေလာ့ ဟူ၍လည္း ဆရာႏွင့္ပတ္သက္၍ စပ္ဆုိထား၏။ တပည့္တုိ႔၏ေကာင္းက်ိဳးကို ေျမွာ္ကိုးၿပီး ၀မ္းတြင္းထဲမွာ သုိ၀ွက္မထားဘဲ ဆုိ ဆုံးမတတ္သူကိုလည္း ဆရာဟု ေခၚဆုိသင့္ေၾကာင္း မိန္႔ဆုိထားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

ဆရာကို ေလးစားျမတ္ႏိုးတတ္သူထဲတြင္ အ႐ွင္သာရိပုတၱရာလည္း တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္၏။ အ႐ွင္သာရိပုတၱရာ ေလာင္း ဥပတိႆသည္ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတြင္ တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ အ႐ွင္အႆဇိထံမွ ေယဓမၼာ ေဟတုပၸ ဘ၀ါ စေသာဂါထာကို ၾကားနာလိုက္ရသျဖင့္ ေသာတာပန္တည္ခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အ႐ွင္သာရိပုတၱရာသည္ အ႐ွင္ အႆဇိ ရဟႏၲာအ႐ွင္ျမတ္အား ဆရာတစ္ဆူအျဖစ္ အေလးအျမတ္ထား၏။ က်ိန္းစက္သည့္အခါတြင္လည္း အ႐ွင္အႆဇိမေထရ္႐ိွရာအရပ္ ဦးေခါင္းထားကာ က်ိန္းစက္ေလ့႐ိွ၏ဟု မွတ္သားခဲ့ရ၏။ ဆရာကို အေလး အျမတ္ထားေသာအားျဖင့္ ဦးေခါင္းထားကာ က်ိန္းစက္ျခင္းျဖစ္၏။ ပညာအရာတြင္ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ထူး ဆြတ္ခူးေတာ္ မူခဲ့သည့္ အ႐ွင္ျမတ္၏ ၾကည္ညိဳဖြယ္စိတ္ဓာတ္ကား ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ အတုယူဖြယ္ ေကာင္းပုံ ကုိ မီးေမာင္းထုိးျပထားသကဲ့သုိ႔ထင္ရ၏။
ေပါရိသာဒသည္ အလြန္ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ခဲ့၏။ လူသားစားသျဖင့္ တုိင္းျပည္မွ ႏွင္ထုတ္ခံခဲ့ရ၏။ တစ္ရာ့တစ္ပါး ေသာ မင္းတုိ႔၏လည္ေခ်ာင္းေသြးျဖင့္ ယဇ္နတ္ပူေဇာ္ရန္စီစဥ္ခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း မဟာသုတေသာမမင္းထံမွ သဗၻိေရ၀ သမာေသထ စေသာ ဂါထာကို ၾကားနာလုိက္ရသျဖင့္ အကၽြတ္တရားရသြားခဲ့၏။ ဆရာအရာ၌ ထား၍ ပူေဇာ္ခဲ့ ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့၏။ တစ္ရာ့ တစ္ပါးေသာ မင္းအေပါင္းတုိ႔သည္လည္း အသက္ခ်မ္းသာရာ ရ႐ိွခဲ့ၾက၏။ ဆရာ တုိ႔၏ တပည့္မ်ားအေပၚထား႐ိွသည့္ ေမတၱာတရားႀကီးမားေသာေၾကာင့္လည္း ေလးစားျမတ္ ႏိုးခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ဤ ေ႐ွးသူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ထုံးကုိ ႏွလုံးမူ၍လည္းေကာင္း၊ ဆရာမ်ား၏ ေက်းဇူးဂုဏ္ကုိ သိနားလည္လာၾကေသာ ေၾကာင့္လည္းေကာင္း အာစရိယပူေဇာ္ပြဲမ်ားကုိ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ က်င္းပလာခဲ့ ၾကသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ ေနၾကရ၏။ ထုိ႔ျပင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးမွလည္း ဆရာမ်ားေန႔ကုိ အထူးတလည္ အသိအမွတ္ျပဳ က်င္းပေပးလွ်က္ လည္း ႐ိွလာၾက၏။

ေကာင္းျမတ္ေသာမူ၊ ေကာင္းမြန္ေသာထုံးကုိ အတုယူလုိက္နာ က်င့္သုံးသည့္အေနျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ေက်ာင္း တုိက္တြင္လည္း အာစရိယပူေဇာ္ပြဲကို ႏွစ္စဥ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ ညေနပုိင္းတြင္ က်င္းပေလ့႐ိွ၏။ ပူဇာစ ပူဇေနယ်ာနံ ဟူေသာ မဂၤလာတရားေတာ္ႏွင့္အညီ ပူေဇာ္သင့္ ပူေဇာ္ထုိက္သည့္ ဆရာအား ပူေဇာ္က်င္းပသည့္ အာစရိယပူဇာ၊ ျမတ္ဆရာပူေဇာ္ပြဲဟုပင္ ဆုိလွ်င္လည္း လြန္မည္မထင္ပါ။ ယင္းေန႔တြင္ ေက်ာင္းအမ၊ ရဟန္း အမႀကီး မိသားစုမွ ေက်ာင္းတုိက္႐ွိ စာသင္သား ရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား၊ ၾကြေရာက္လာၾကေသာ ဧည့္ပရိသတ္ မ်ားအား အ႐ုဏ္ဆြမ္းျဖင့္ ႏွစ္စဥ္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း ဧည့္ခံခဲ့၏။ တုိက္အုပ္ ဆရာေတာ္မွ စာခ်ဆရာေတာ္မ်ား၊ စာသင္သားမ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ေက်ာင္းဒါယကာ၊ ေက်ာင္းဒါယိကာမမ်ား အားလုံးတုိ႔အား ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ပြဲ မက်င္းပခင္ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ စကားကုိ ႐ွင္းလင္းေလွ်ာက္ထား ေျပာၾကား၏။ ထုိ႔ေနာက္ တုိက္အုပ္ဆရာေတာ္မွပင္ ညီညီဖ်ဖ် တုိင္ေပးၿပီး ဆရာေတာ္အား ေတာင္းပန္ကန္ ေတာ့ၾက၏။ ဆရာေတာ္မွ တပည့္ရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ေက်ာင္းဒါယကာ၊ ေက်ာင္းဒါယိ ကာမမ်ားအားလုံးကုိ ဆုေပးၿပီး တရားစကားမ်ား မိန္႔ၾကားပါ၏။

တရားစကားမ်ား မိန္႔ၾကားၿပီးေသာအခါ အားလုံးက ၿပိဳင္တူ သာဓုသုံးႀကိမ္ေခၚဆုိၾကကာ အခမ္းအနား ႐ုတ္သိမ္း လုိက္ၾက၏။ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားၿပီးဆုံးေသာအခါ တပည့္ရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား၊ ေက်ာင္းသားသူ ငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းဒါယကာ၊ ေက်ာင္းဒါယိကာမမ်ားအားလုံး ဖေရာင္းတုိင္ကိုယ္စီ မီးညွိထြန္း၍ ေက်ာင္းတုိက္ တြင္း႐ိွ ကိုးန၀င္းေစတီေတာ္ ႏွစ္ဆူအား ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကျပန္၏။ ဤယေန႔အာစရိယပူေဇာ္ပြဲသည္ ျမတ္ဆရာ ပူေဇာ္ပြဲ တစ္ခုတည္းဟုပင္ ထင္ရေသာ္လည္း ျမတ္ဗုဒၶ ပူေဇာ္ပြဲကုိပါ ပူးတြဲက်င္းပသည့္ပြဲ၊ တရားဓမၼတုိ႔ကုိ နာယူ ပူေဇာ္ခြင့္ရသည့္ပြဲ၊ သံဃာေတာ္တုိ႔အား ဂါရ၀ျပဳခြင့္ရသည့္ ပူေဇာ္ပြဲလည္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသင့္လွ၏။ ႐ုိးရာ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာႏွင့္အညီ တပည့္မ်ား၏ ညီညြတ္စြာျဖင့္ ဂ႐ုဂါရ၀ ေ႐့ွထားကာ ပူေဇာ္မႈျပဳၾကသည့္ ျမင္ကြင္း မွာ ဖူးျမင္ရသူအေပါင္း၏ စိတ္ႏွလုံးကုိ သာယာၾကည္ႏူးမႈ၊ စိတ္ခ်မ္းေျမ့မႈတုိ႔ႏွင့္အတူ သဒၶါစိတ္မ်ား ယုိဖိတ္မႈကုိ လည္း ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါ၏။

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းလည္း စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင့္ ျမတ္ဆရာပူေဇာ္ပြဲကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္း၍ ဆရာအ႐ွင္ျမတ္၏ ဂုဏ္အေပါင္းကုိ ညြတ္ေျပာင္းဦးခုိက္လ်က္ ေရးသား ပူေဇာ္လုိက္ ပါ၏။
မဟာေဗာဓိေစတီ

ဤစာအုပ္ မွတ္တမ္းလႊာ

ဤနတ္တုိ႔ေတာင့္တ လူ႔ဘ၀စာအုပ္ကုိ ၁၃၆၅ ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လဆန္း ၁၁ ရက္၊ (၁၅.၅.၂၀၀၃) တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္မ်ား ဗဟုိစာစစ္အဖြဲ႔သုိ႔ မဟာဓမၼာစရိယ M.A (Buddhism) ဘြဲ႔အတြက္ တင္သြင္းခဲ့ပါ သည္။

သက္ဆုိင္ရာ စာစစ္ပညာ႐ွင္မ်ားက စစ္ေဆးအတည္ျပဳၿပီး ၁၃၆၇-ခုႏွစ္၊ နတ္ေတာ္လျပည့္ေန႔၊ (၁၅.၁၂.၂၀၀၅)တြင္ ဤက်မ္းျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသုိလ္ (ရန္ကုန္) မွ မဟာဓမၼာစရိယ M.A (Buddhism) ဘြဲ႔ကုိ ရ႐ိွခဲ့ပါသည္။

ဤအမည္ျဖင့္ပင္ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ရန္အတြက္ (၄.၁.၂၀၀၆) တြင္ မဟာဓမၼာစရိယ ဘြဲ႔ယူက်မ္းစာ စိစစ္ေရးအဖြဲ႔သုိ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံခဲ့ရာ (၂၂. ၁၂.၂၀၀၁) ေန႔က က်င္းပျပဳလုပ္ေသာ မဟာဓမၼာစရိယ ဘြဲ႔ယူက်မ္းစာ စိစစ္ေရးအဖြဲ႔၏ အစည္းအေ၀း ဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ စိစစ္ေရးအဖြဲ႔မွတစ္ဆင့္ က်မ္းႀကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႔သုိ႔ ျပန္လည္ စိစစ္ရန္ ေပးပုိ႔ခဲ့ပါသည္။

ယခုအခါ က်မ္းႀကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႔က ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ရာ၌ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား နားလည္ ႏိုင္ခဲေသာ အသုံးအႏႈန္းမ်ား၊ က်မ္းပုံစံအရ ေရးသားထားေသာ အခ်ိဳ႔အသုံး အႏႈန္းမ်ားကုိ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ရန္ မွတ္ခ်က္မ်ားေပးခဲ့ပါသည္။ ထုိမွတ္ခ်က္မ်ား အတုိင္း ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္၍ စာအုပ္အျဖစ္ ႐ုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀လုိက္ပါသည္။

My Photo Album

Labels

article (38) home (2) photo (2) video (1)
Myspace Clocks, Flowers Clocks at WishAFriend.com
Get the Twitter Widget widget and many other great free widgets at Widgetbox! Not seeing a widget? (More info)

Labels